Хоосорсон гэр, дүүрсэн зүрх
Намайг Анужин гэдэг. Ердийн нэг л ажлын өдрүүд хөвөрсөн, намар оройн саарал өглөө байлаа. Гал тогооныхоо цонхоор шарласан навчсын сүүлчийнх нь хийсэн унахыг харж зогсохдоо би өөрийгөө хамгийн амар амгалан, аз жаргалтай эмэгтэй гэж боддог байв. Гэвч тэр өдрийн нэгэн мессеж миний амьдралын суурийг тэр чигт нь ганхуулна гэж төсөөлөө ч үгүй.
Үдээс хойш гурван цагийн алдад гар утас минь ширээн дээр чичирлээ. Багын найз Саруулаас ирсэн байна. "Ану, чи хаана байна? Нөхөр чинь 'Их дэлгүүр'-ийн супермаркетад өөр эмэгтэйтэй хүнсээ цуглуулаад явж байна. Нэлээн дотно харагдах юм, чи мэдсэн үү?" гэсэн өгүүлбэр дэлгэцэн дээр тодхон харагдав.
Цээж рүү хүйт оргиод л явчихлаа. Эхлээд би "Өөр хүн байлгүй дээ" гэж бодсон ч Саруул түүнийг андуурах хүн биш. Тэр хоёр нэг байгууллагад хүртэл ажиллаж байсан. Зүрхний цохилт түргэсэж, гар минь чичирч эхлэв. Би хариу бичсэнгүй. Утсаа доош нь харуулан тавиад, гүнзгий амьсгаа авахыг хичээлээ.
Бодол гэдэг яг л орооцолдсон утас шиг. Гэнэтхэн сүүлийн хэдэн сарын явдал кино шиг л нүдний өмнө жирэлзсэн. Тунгалаг—миний нөхөр—сүүлийн үед ажилдаа их саатдаг болсон. "Тайлан ихтэй байна, төсөл дуусах дөхлөө" гэдэг байсан тэр үгс нь одоо тархинд минь огт өөрөөр сонсогдож эхлэв. Тэр өглөө гарахдаа шинээр авсан цэнхэр цамцаа өмсөж, ердийнхөөсөө илүү удаан толинд харан үсээ янзалсныг нь би яагаад анзаараагүй юм бол?
Би гадуур хувцсаа шүүрч аваад гэрээсээ гарлаа. Хаашаа явж байгаагаа ч мэдэхгүй хэрнээ хөл минь намайг дэлгүүрийн зүг хөтөлж байв. Машины шилээр урсах хотын түгжрэл, хүмүүсийн хөл хөдөлгөөн бүгд утгагүй, бүрдийж харагдана. Би замдаа Тунгалаг руу залгаж үзлээ. Дуудлагаа авсангүй. Тасралтгүй залгахад "Хэрэглэгч түр боломжгүй байна" гэх хүйтэн мессеж сонсогдоно. Энэ нь миний айдсыг улам бадраав.
Дэлгүүрийн үүдэнд ирэхэд дотор минь нэг л зүйл "Буцаж харь" гэж шивнээд байлаа. Магадгүй би үнэнийг мэдэхээс эмээсэн байх. Хэрвээ би тэднийг үнэхээр хамтдаа, инээлдэж хөхрөөд, хүнсээ цуглуулаад явж байхыг нь харвал цаашид яах вэ? Манай арван жилийн амьдрал, дундаас нь гарсан хүү минь, хамтдаа босгосон энэ бүхэн ганцхан мөчид үнс болох гэж үү?
Би дэлгүүр рүү орлоо. Хүнсний тасаг том, хөл хөдөлгөөн ихтэй. Тавиуруудын завсраар би түүний нэлээд өндөр нурууг, танил алхалтыг нь хайж нүдээ гүйлгэв. Гэтэл жимсний тасгийн ойролцоо... тийм ээ, мөн байна. Миний нөхөр. Хажууд нь нэгэн залуухан эмэгтэй. Тэр эмэгтэй түүнд алим үзүүлж, ямар нэгэн зүйл хэлээд инээхэд Тунгалаг түүний мөрөн дээр гараа тавиад цугтаа инээлдэж байв.
Тэр мөчид цаг хугацаа зогсох шиг л болсон. Би тэднээс ердөө арваадхан алхмын зайд багана түшин зогсож байлаа. Дотор минь юу болж байгааг хэлж мэдэхгүй юм. Уур хилэн үү, эсвэл зүгээр л хоосрол уу? Сонирхолтой нь, би тэдэн рүү гүйж очиж орилж хашхирсангүй.
