Намайг Цэндмаа гэдэг. Энэ явдал гурван жилийн өмнө, зуны амралтаараа эмээгийндээ очсон байх үед болсон юм. Хөдөөний шөнө хотынхоос тэс өөр байдаг. Түнэр харанхуй дунд голын шуугиан, царцаахай шүгэлдэхээс өөр чимээгүй, агаар нь хүртэл чийглэг бөгөөд нялуувтар цэцэгсийн үнэртэй.
Тэр орой эмээ хонио хотлуулчихаад, хөрш айл руугаа "зурагт үзэж, ойр зуурын сонин дуулна" гээд явчихсан байлаа. Гэрт ганцаараа үлдсэн би орныхоо хөнжилд шургаад, хотоос авч ирсэн "Мими" нэртэй жижигхэн цагаан муужгайгаа эрхлүүлэн хэвтэж байв. Мими миний цээжин дээр эрхлэн хүржигнэж, би түүний зөөлөн үсийг илэн, утсаараа хөнгөн дуу сонсож байлаа. Лааны гэрэлд гэрийн доторх тавилга сүүмэлзэж, хананд туссан миний сүүдэр муужгайтай минь цуг бүжиглэх мэт хөдөлнө.
Гэтэл гэнэт гадаа нохой чанга гэгч нь хуцаж, гэр доторх аниргүй байдлыг эвдэв. Би Мимиг түр хойш нь болгоод, чих тавин чагнавал хэн нэгний хүнд алхаа хаалганы гадаа сонсогдлоо. Хөдөөний айлын хаалга түгжээгүй байдаг учраас "хэн бэ?" гэж асууж амжаагүй байтал хаалганы модон нугас чахран нээгдэж, гаднаас нэгэн хар дүрс ороод ирэв.
Айдас хүйтэн оргиж, зүрх минь цээжин дотроо хүчтэй дэлсэж эхэллээ. Гэвч лааны бүдэг гэрэлд тэр дүрс тодорч, саахалт айлын залуу Лхагваа болох нь харагдав.
