Намайг Ану гэдэг. Энэ бол ердөө гурван хоногийн өмнө миний ертөнцийг орвонгоор нь эргүүлсэн, магадгүй хэн нэгний хувьд кино шиг санагдах ч миний хувьд яс маханд минь тултал мэдрэгдсэн гашуун үнэн юм. Манай нөхөр Тэмүүлэн "Энэ долоо хоногт ажил ихтэй, хөдөө салбар дээрээ очиж тооллого хийнэ" гээд хоёр хоногийн өмнө Дархан руу явсан юм.
Тэр орой 21 цагийн орчимд утас минь чичирлээ. Саруулаас мэссэж ирж.
"Ану, би тэсэхгүй нь ээ. Түүнийг ямар мундаг, ямар халамжтай гээч? Бид хоёр үнэхээр жаргалтай байна. Одоо бүр хамт байна гээд бод доо!" гэсэн мессэжний араас нэг зураг орж ирэв.
Миний гар бага зэрэг чичирч, дэлгэц рүү ширтлээ. Саруул орон дотор хэвтэж байгаа сэлфигээ явуулжээ. Тэр инээмсэглэж, нүд нь баясалдаа гялалзана. Гэтэл түүний ард, дэрэн дээр хажуулдан хэвтэж, камер руу харалгүй унтаж байгаа залуугийн царай... тэр зүрх зогсох шиг л болов.
