Нэгэн бүсгүй нөхрөөсөө салахыг хүсчээ. Гэхдээ нэг болзол тавьж гэнэ. “Би чамд нэг асуулт тавина. Хэрэв хариулт нь сэтгэлд минь хүрвэл би шийдвэрээ өөрчилж болох юм. Би нэгэн хадан цохионы ирмэг дээр ургасан цэцгийг авахыг маш их хүссэн гэж төсөөл. Хэрэв тэр цэцгийг авах гэж оролдвол чамайг амиа алдана гэдэгийг бид хоёул мэдэж байгаа. Чи ийм асуудлыг яаж шийдэх вэ?”. Нөхөр нь “Би чамд маргааш хариулъя” гэжээ.
Маргааш өглөө нь бүсгүй сэртэл нөхөр нь гэртээ байхгүй байлаа. Ширээн дээр нэг зурвас харагдана. Бүсгүйн нүднээс нулимс урсав.
“Хайрт минь, би тэр цэцгийг чамд авч өгөх гэж хадан цохио руу авирахгүй. Гэвч надад шалтгааныг нь тайлбарлах боломж өгнө үү”. Эхний энэ мөр л бүсгүйн зүрхийг шимшрүүлж байлаа. Үргэлжлүүлэн уншвал:
“Чи компьютер дээр ажиллаж байхдаа ямар нэг үйлдэл андуурч хийгээд дандаа уурладаг учир би чамд тэр үед туслахын тулд гараа авч үлдэх хэрэгтэй. Чи үргэлж гэрийн түлхүүрээ мартдаг болохоор чамайг ирэхээс өмнө амжиж гэртээ ирж чамд хаалга тайлж өгөхийн тулд хөлөө ч үлдээх хэрэгтэй. Чи аялах дуртай ч амархан төөрдөг болохоор би чамд зөв зам олоход туслахын тулд нүдээ гамнах хэрэгтэй. Сар бүр чиний “зочин” ирэхэд гэдсээр чинь базалдаг болохоор би чамайг илж, өвчнийг чинь багасгаж өгөхийн тулд алгаа авч үлдэх хэрэгтэй. Чи гэрээсээ гарах дургүй болохоор би чамайг ганцаардаж, уйтгарлах вий гэж санаа зовдог. Тийм болохоор би чамайг хөгжөөж хөгжилтэй зүйлс ярихын тулд...
