Хүний амьдрал өссөн хүмүүжил зэргээс шалтгаалж олон янз авиртай болох бөгөөд үргэлж номын даруу амьдардаг ч дотроо шатаж явдаг галзуу хүсэлтэй, эсвэл үргэлж галзуурдаг хирнээ үнэндээ бүрэг ичимхий нэгэн гээдл олон л янз бий.
Угаас хүсэл өндөртэй нэгэн байхад яаж ч өдөөгөөд бардаггүй ч бас байгаа. Харин миний хувьд үнэндээ бол үргэлж нойтон явдаг хүний тоонд багтана. Хэн нэгэн намайг жаргааж чаддаггүй дээ биш цаг үргэлж л энэ их даа вар хаанаасаа ялгарч байдгийг ойлгох ухаан даанч надад хүрэхгүй байсаар энэ насыг элээж дуусах байх.
Хажуугаар нь миний хаалттай хэрнээ ааштайг яаана баргийн залуу надад халгаж чаддаггүй ч баргийн залууг би урдуураа өнгөрөөдөггүй нь гайхалтай гэмээр ч юм уу эсвэл хүссэн залуугаа авч байж салдаг нэг тийм чөтгөрлөг зан үргэлж надад байсаар ирсэн юм. Одоо өгүүлэх түүх 1995 онд тохиосон юм.
Ажлын хамт олон ууж наргиж цэнгэн өдрүүд бишгүй дээ л их байдаг бөгөөд санаа нийлж яриа дэлгэдэг ганц найз маань өнөөдрийн их уултанд ирсэнгүй л дээ. Тиймээс үнэндээ надад энд удаан суух шаардлага байхгүй бөгөөд сонирхолгүй гэж жигтэйхэн ажлын хов базахаас хэтрэхгүй шал утгагүй согтуу хүмүүсийн ярианаас уйдсандаа хүүхэд уйлаад байна гэж худлаа шалтаглаад гараад явчлаа.
Үнэндээ би хүүхэдгүй л дээ. Анх ажилд орохдоо элдвийн шалтгаас зугтаахад амар гэж бодоод нэг тийм нээлттэй биш болохоор албаар хөнгөн арга олсон нь энэ юм. За энэ ч яахав. 25 -р эмийн сангийн хойд талын автуусны зогсоол дээр гэрлүүгээ дөхөх санаатай зогсож байтал нэгэн пабын үүдэнд хоёр залуу янжуур татааж зогсож байгаа харагдав. Биеэр өндөр бөгөөд их л сайхан нүдэнд дулаахан залуус харагдав. Гэнт тэр хоёр дээр очвол нэг л гоё юм болох гээд байгаа юм шиг санагдаад гал асуутал нэг нь надад тамхи асааж өгөхөд туслав. Би уг нь 1 -р хороолол орох гэж байгаа ч гэсэн бага зэрэг уусан байсан, нээх гэрлүүгээ яарахгүй байгаагаа тамхи татангаа хөнгөн яриагаар хавчин тэр хоёрт ханд өгөв. Залуус ч сэргэлэн юм. Түр хүлээгээрэй гээд.........
