Төв аймгийн наадам болох өмнөх өдөр байлаа би эхнэрээсээ өөр эмэгтэй хүнтэй шүргэлцээгүй удсан болоод тэр үү хамаг бие нь минь халуу оргижээ.Чих хавиар нь халуун амьсгал төөнөн хамт мэдээ унших нь хэдэн цаг болох мэт удаан санагджээ. Ингээд тэсэхээ байгаад “За, та хэдээр юутай байна?” гээд эргэн харжээ. Задгай энгэртэй цамцных нь цаанаас нөгөө хоёр хөөрхөн “шувуухай” хагас цухуйх нь ухаан самуурмаар санагдсан нь мэдээж. “Оо, юу ч алга. Харьдаг юм уу л гэж. Та аймгийн наадамд тийм дуртай юм уу? Манайх Булганых л даа. Багадаа аймгийн наадам л үздэг байж билээ. Их л гоё болдогсон. Улсын наадам уйтгартай байдаг юм. Хүн амьтны хөлд даруулчих гээд олигтой юм ч үзэж чаддаггүй. Хий дэмий Цэнгэлдэхийг нэг тойрдог ухаантай. Тэгээд ч ганцаараа яах ч билээ” гээд санаа алдах нь нэгийг хэлэх мэт.
Гэнэт ухаарсан Төмөрөө “Аймгийн наадам үзэх дуртай юм бол надтай хамт явахгүй юү. Харин хонож таарна шүү” гэвэл уухайн тас зөвшөөрөх нь сонин санагдсан байна. Ингээд “Төв аймгийн наадам маргааш өглөө эхлэх тул хоёулаа үдээс хойш гаръя. Чи бэлтгэлээ ханга. Мөнгө төгрөгт санаа зовох хэрэггүй. Баярын гоёогоо өмсөхөд л болох нь тэр. Бусдыг би хариуцна” гэж тохирчээ. Урнаа ч бэлтгэлээ базаахаар гарчээ. Мань хүн түүнийг гарахыг яагаад ч юм дагуулж харсан байна. Бие ч гэж бие, өгзөг ч гэж өгзөг харагдсан нь бас л сэтгэлийг нь сэрхийлгэж орхиж. Эхнэр, хүүхдээ хэрхэн аргалдаг билээ гэх бодол цээжинд зурсхийх төдий аргаа ч олжээ. Эхнэр рүүгээ залгаад найз нартайгаа ойрхон салхинд гарах болсноо хальт дуулгахад бараг гэрээс гардаггүй нөхрөө сэрдсэнгүй. “Тэг ээ, тэг. Бид хоёр энэ хавиараа болгочихно. Нөгөөдөр наадмаар гарцгаая” гэсэн нь болоод явчихав гэнэ. Төмөрөөд унаа тэрэг, мөнгө төгрөгийн зовлон байх биш. Ажлаасаа л шууд гарч тохирсон газраа уулзахаар хүлээж байлаа. Тээврийн товчоон дээр уулзахаар тохирсон тул тэр хавьд машинаа тавиад дотор нь суугаад хаанаас ирдэг бол хэмээн догдлон хүлээж суусан нь мэдээж. Хүлээсэн сэтгэлд нь хүүхэн болгон адилхан шахуу харагдаж зовооно. Тэгтэл тэнгэр өнгөтэй торгон дан дээлээр гоёсон ганган гэдэг нь гайхавч баршгүй нэг “амьтан” суналзсаар айсуй нь түүнийг алмайруулж, ухаан санааг нь бүр балартуулж орхижээ. Алхах тоолонгоор нь дан дээлийнх нь оноо ярагдан хас нь хальт харагдах нь хэргээр тэгж хувцасласныг нь илтгэх мэт. Их л ялдамхан инээсээр орж ирээд суудлаа эзлэхдээ хормойгоо хумисхийн суух нь бүсгүйчүүдийн өдөөн хатгалга гэдгийг Төмөрөө гадарлалгүй яах вэ. Хумисан, хумиагүй ярагдах хуниасыг яалтай. Цэлмэг гоолиг бүсгүй хажуудаа суулгасан чилгэр сайхан эр гоё харагдалгүй ч яахав. Урнаа Төмөрөөг төдийгүй унааг нь хүртэл чимэх ажээ. Тэд шуудхан Төв аймгийн зүг жолоо залсан нь хэлүүлэлтгүй. Хотын хамаг машин зөвхөн энэ аймгийг зорив уу гэлтэй бараг бүгд тийш чиглэжээ. Зам холгүй болохоор зөнгөөр давхисаар ороод ирэлгүй хаачих билээ. Аймгийн ЗДТГ-ын дэргэдэх хувийн нэгэн зочид буудлын үүдэнд тоормозложээ. Халгах асуудал ганц л байлаа. Ямар өрөө авахаа яаж ойлгуулдаг юм билээ хэмээн бодож явтал юу юугүй ресепшн дээр нь тулаад оччихжээ. Хэдүүлээ вэ гэхийг сонсоод хий хулмалзтал ашгүй Урнаа “Хоёулаа. Тусгай өрөө бий юү?” хэмээн аварчээ. “Хоёр давхрын 20 тоотод орцгоо. Бүх зүйл нь дотроо. Хоногийн 25 мянган төгрөг гэжээ.
Энэ мөчөөс бүхнийг Урнаа мэдэж гартаа авах болсон нь ч анзаарагдаад ирсэн нь их л дээрээс төлөвлөсөн болов уу гэлтэй. Буудал ч гэж буудал, буйдан ч гэж буйдан гэдэг бололгүй хаачихав. Энэ байдалд нэлээд зориг орсон Төмөрөөгийн үг хэл нь ч эвлээд ирж. Үйлчлэгч цагаан хэрэглэл авчраад ямар нэг зүйл хэрэг болвол тэр хонхыг дараарай гэсэн нь тэр хүртэл би ирэхгүй шүү гэсэн үг байлаа. Зурагтыг нь асааж нам дуун дээр нь тавиад углааш углан орон дээр суугаад тамхиа асаажээ. Урнаа өрөөн доторхыг эмхлэн эргэлдэхдээ яагаад ч юм бөгс бөөрөөрөө шүргэх шахам холхино. Энэ бүхнийг анзаарч байсан Төмөрөө тэсэлгүй араас нь гараа хормойн доогуур нь явуулчихав......
