Хотын төвд, өндөр шилэн барилгуудын дунд өнгөрүүлсэн миний амьдрал нэг л хэвийн, хуурай байлаа. Харин тэрхүү нэг хэвийн өдрүүдийг Сонор гэх залуугийн зурвасууд өөрчилсөн юм. Бид сошиал орчинд танилцаад хагас жил болсон ч би түүний царайг нэг ч удаа хараагүй. Тэр зургаа тавих дургүй, дээр нь утасны камер нь эвдэрхий гэсэн шалтгаанаар зөвхөн дуу хоолойгоор л бид холбогддог байв.
Түүний хоолой... Намуухан, өөртөө итгэлтэй мөртлөө ямар нэгэн гуниг нуусан мэт тэр дуу намайг соронз шиг л татдаг байлаа. Гэтэл нэг өдөр тэр сураггүй болчихов. Хоёр долоо хоног нам гүм. Хамгийн сүүлд ярихдаа тэр “Манай сумын наадам удахгүй болно, чи ирвэл би их баярлана шүү” гэж хэлсэн нь миний толгойд хадаатай үлдэж.
Би ямар нэгэн сохор зориг өвөртлөн, Улаанбаатараас 600 гаруй километрийн зайд орших тэр нэгэн алслагдсан сум руу явахаар шийдлээ. Найз нөхөд минь намайг “галзуу” гэж нэрлэж байсан ч, надад тэр хүнийг бодитоор олж уулзахгүй бол болохгүй юм шиг нэгэн зөн совин төрөөд байсан юм.
Зам урт, тоостой. Хуучин фургон машины цонхоор харагдах тал нутгийн дүр зураг миний доторх түгшүүрийг улам нэмнэ. “Би юу хийгээд байна вэ? Царайг нь ч мэдэхгүй хүн хайж ийм хол явах гэж үү?” гэх асуулт толгой дотор эргэлдэнэ. Гэвч буцах зам байсангүй.
Орой нар жаргах үеэр би сумын төвд ирлээ. Хөдөөний жижигхэн сум. Наадмын уур амьсгал орж, хүмүүс хөл хөдөлгөөн ихтэй, хаа сайгүй морьдын янцгаах дуу, айрагны үнэр сэнхийх аж. Би түүний хэлсэн “Бор талын дэнж” гэх газрыг сурагласаар сумын захад байх нэгэн жижиг модон байшингийн гадаа ирэв.
