Гэрийн доторх аниргүйг зөвхөн зуухны ёроолд үлдсэн ганц нэг нүүрсний тас няс хийх чимээ л эвдэнэ. Гэтэл гэнэтхэн хатавч орчмоор хүнд хөлийн чимээ гарч, газрын хөрс чичирхийлэх шиг болов. Энэ бол хүнийх биш, харин ямар нэгэн аварга том биетний хөдөлгөөн байлаа. Сарангийн зүрх цээжин дотроо хүчтэй цохилж, нөхрийнхөө гарнаас чанга атгав. Батбаяр ч мөн адил сэрж, хөнжлөө яаран тийрээд босох гэтэл гэнэт гэрийн хаалганы түгжээ тас няс хийн хугарч, хүнд нэхий хаалга хүчтэй савагдан нээгдэв.
Сарны гэрэлд хаалганы босгоор орж ирсэн тэр зүйл хүн биш байлаа. Гэрийн тоононд толгой нь тулах шахам өндөр, бүх бие нь өтгөн хүрэн үсээр хучигдсан, үнэр нь хэдэн жил угаагүй малын нэхий шиг эхүүн бөгөөд зэвүүн. Алмас... Нутгийн хөгшдийн домогт ярьдаг тэр аймшигт амьтан бодит байдал дээр Сарангийн өмнө зогсож байлаа. Түүний нүд нь шөнийн гүн харанхуйд цусан улаанаар гялалзаж, амьсгаа бүр нь гэр доторх агаарыг төөнөх шиг халуун байв.
Батбаяр гэр доторх модон сандлыг шүүрэн авч өөрийгөө хамгаалахыг оролдсон боловч алмасын ганцхан савраар цохих хөдөлгөөн түүнийг орны хөл рүү шидэж орхив. Саран үхтлээ айсандаа орныхоо буланд шигдэн, дуу ч гарч чадахгүй хөшиж орхижээ. Тэр амьтан ямар нэгэн зүйл идэх гэж ирээгүй, харин өөр төрлийн зэрлэг хүсэлдээ хөтлөгдсөн байсныг Саран тэрхэн мөчид ойлгов. Алмас Батбаярын дээрээс даран унахдаа яг л араатан совингоор архирч, түүний эсэргүүцлийг үл тоомсорлон нөр их хүчээр дарав.
