Намайг Анужин гэдэг. Багаасаа аав, ээжийгээ ослоор алдаж, өвөө, эмээгийнхээ гар дээр хүн болсон надад "гэр бүл" гэдэг үг хамгийн нандин, хамгийн эмзэг зүйл байлаа. Тэр ч утгаараа Баттай гэрлэхдээ би хорвоогийн хамгийн жаргалтай эмэгтэй боллоо гэж итгэсэн юм. Гэвч хувь тавилан надад өөр нэг хатуу сургамж бэлдсэн байсныг тэр үед гадарлаа ч үгүй.
Бидний амьдрал хадам ээжийн хүйтэн харц, хатуурхсан үгэн дунд эхэлсэн. Намайг "ар гэр ч үгүй, ар тал ч үгүй өнчин амьтан" гэж шуудхан хэлдэг байсан тэр эмэгтэйн өмнө би зөвхөн дуугүй л бөхийдөг байв. Гэтэл жирэмсэн болсноо мэдсэн гурав дахь сар дээр минь миний ертөнц орвонгоороо эргэсэн юм.
Бат нэг өдөр ажлаасаа ирэхдээ нүд рүү минь ч эгцэлж харж чадахгүй байлаа. Хадмууд маань түүнийг "бидний түвшинд тохирохгүй, ядуу эмэгтэйтэй зууралдлаа" гэж ятгасаар байгаад эцэст нь өөр нэг бэлтэй айлын хүүхэдтэй суулгахаар тохирчихсон байж. Тэр орой хадам ээж миний жижигхэн чемоданыг үүд рүү шидэнгээ:
— "Манай удам угсааг өнчин хүний цусаар бохирдуулж болохгүй. Хэвлий дэх тэр хүүхэд чинь хэнийх ч юм билээ, бид мэдэхгүй. Одоо зайл!" гэж хашхирсан.
Бат дуугүй л зогсож байсан. Намайг хамгаалах ганц үг ч хэлээгүй. Тэр өдөр би бороонд норж, гадаа гарахдаа зөвхөн өөртөө нэг л зүйлийг амласан юм: "Би үхэхгүй. Миний хүүхэд хэзээ ч өнчин гэж дуудуулахгүй."
Надад очих газар байсангүй. Өвөө, эмээ минь аль хэдийн тэнгэрт хальчихсан байлаа. Би нэгэн ахимаг насны танилынхаа агуулахын жижиг өрөөнд амьдралаа эхлүүлсэн. Өглөө нь цэвэрлэгээ хийж, орой нь цахимаар орчуулга, бичгийн ажил хийнэ. Томорсон гэдсээ арай ядан дааж, хөл минь хавагнаж өвдөвч би шантраагүй. Хүүгээ төрүүлсний дараа амьдрал бүр ч хэцүү болсон ч эх хүний хүч хаанаас ч юм өөрөө ундраад ирдэг юм билээ.
Би хүүхдээ унтуулчихаад шөнөжин сууж арьсан эдлэл хийж сурсан. Анх нэг түрийвч хийж зарснаас эхлээд, аажмаар өөрийн гэсэн жижигхэн урлантай боллоо. Би хэнд ч гомдоллоогүй, хэнээс ч тусламж гуйгаагүй. Зөвхөн хөдөлмөрлөсөн. Таван жилийн дараа миний брэнд Монголын зах зээлд танигдаж, би өөрийн гэсэн үйлдвэр, дэлгүүртэй болсон байлаа.
