Машиндаа суух гэтэл хэн нэг хүн дал мөрнөөс аяархан татаж эргүүллээ. Харвал огт танихгүй бүдүүн тарган авгай. Зүүн гартаа модны хугархай тулж, хуучин муу хөвөнтэй дээлний тамтаг хэдэрчээ. Буурал үс нь эгээ л хамхуул. Хагарах гэж байгаа юм шиг чинэрсэн хөх нүүрэнд нь дэндүү зохиогүй хонин бор нүднийх нь гал бөхжээ.
Тэр хачин авгай намайг Бүдүүнээ гэж багын минь нэрээр дуудаад өөдөөс гөлөрч байна. Юу билээ энэ чинь гээд сайтар ажиглавал баруун самсаан дээрх тод хөх мэнгээр нь Үүлээ эгчийгээ танилаа.
-Үүлээ! гэхэд тэр доош харчихсан нулимс нь дусалж байв. Жолооч, манай дарга бүгд гайхав бололтой. Үүлээ сэтгэл хөөрөөд олон ч юм ярьж чадсангүй.
-Манайх тэр шүү дээ гээд “Ганц худаг”-ийн зүүн хойд энгэр дэх аргийн чинээхэн бор гэрийг зааж байна.
-Дарга аа би хоцоръё доо гэсээр машин хөдөлж Үүлээ бид хоёр хөтчин тэртээ энгэр рүү мацах нь тэр.
Бид хоёр уулзалгүй уджээ. Үүлэнзаяа гэж хондлойгоо гуядсан урт хар гэзэгтэй царайлаг цагаан хүүхэн Дорноговь аймгийн төвд байж билээ. Бид хүүхдүүд авгайлан Үүлээ эгч гэнэ. Нөхөр нь баазын жолооч Баавлай гэж чийрэг бор залуу. Байхаасаа эзгүй нь элбэг. Гучин хэдэн жилийн өмнө тийм байсан хүүхэн өнөө ийм болчих гэж дээ хэмээн замбуулингийн заяа завсар хоёрт харууссаар хөгшний босгыг алхлаа. Үүлээ маань нүдэн чинээ гэрийнхээ хоймроод урьж тогоо шанагаа угсрав. Галаа асаах зуураа Үүлээ эгч:
-Хань болох юм энэ муу хоёр үнээ л байна гээд гадаа сулхаан мөөрөх үхэр рүүгээ хандав. -Өвгөн?
-Муу өвгөн минь ойчоод арваад жил боллоо. Өнөө муу хүү … гэснээ хоолой нь зангирч юу хэлсэн нь дуулдсангүй. Хүү гэхтэй зэрэг л дотор сэртхийгээд явчихлаа.
….Гуч нилээн гарсан хүү баймаар даа. Үүлээ эгчийн манайхан нэг хонхорт байдаг байж билээ. Би гэдэг амьтан аравдугаар анги төгссөн хавраа айлын найранд очиж “Эр хүн” болчихоод сарны саруулханд гэрээдээ харьж явтал дэргэдүүр нэг эмэгтэй хүн өнгөрмөөр болсноо:
-Энэ чинь Бүдүүнээ юу даа гэх дуугаар нь би Үүлээ эгчийг хэмээн таньж билээ.
-Золиг чинь согтчихоо юу гэснээ намайг сугадаад гэрээдээ очсонсон. Миний тархи толгойг угааж сэрүүцүүлээд...
