Намайг Ариунаа гэдэг. Хотын төвийн нэгэн хуучны орос байранд би ганцаараа амьдраад таван жил болж байна. Өглөө бүр цонхоор тусах нарны гэрэл хоосон орны нэг талыг төөнөхөд би дотор хүнтэйгээ чимээгүйхэн ярилцаж суудаг юм. Энэ бол миний нууц. Хэн нэгэнд хэлбэл намайг солиотой гэж дуудах байх, гэхдээ энэ бол миний оршин тогтнох цорын ганц найдвар.
Тэр орой бороо зүсэрч, цонхны шилэн дээрх дуслууд доош урсан зам татуулна. Би харанхуй өрөөндөө ганц зулын гэрэл асаагаад, толины өмнө суулаа. Гэнэт хаалганы хонх дуугарав.
Нээвэл, Төмөр зогсож байлаа. Миний арван жилийн өмнөх амраг, магадгүй миний хувь заяаны төөрсөн нэгэн хэлхээ. Тэр норсон хүрмээ тайлж, над руу нэг л сонин харцаар ширтэв.
— Сэрүүн байна гэж мэдсэн юм, — тэр ийн хэлээд буйдан дээр суулаа. Дуу нь бага зэрэг зангирчээ.
Би түүнд халуун цай аягалан өгөхдөө гар минь өөрийн эрхгүй чичирч байгааг анзаарав. Тэр цайгаа оочсоноо:
— Ариунаа, чи яагаад надаас зугтдаг юм бэ? Бид одоо ч боломжтой шүү дээ. Чиний энэ ганцаардал, энэ хоосон орон зай чинь чамайг идэж дууслаа, — гэв.
Би цонх руу харан зогсов. Миний дотор нэгэн асар том орон зай байх бөгөөд тэр нь хүүхдийн тоглох чимээ, инээдээр дутаж байлаа. Би эргэж хараад түүний өөдөөс шулуухан харав.
— Чи миний дотор юу болж байгааг мэдэхгүй. Би зөвхөн хайрыг биш, утга учрыг хайж байна. Төмөр өө, би өөрийгөө үргэлжлүүлэхийг хүсэж байна. Чи ойлгож байна уу?
Тэр босож ирээд миний мөрнөөс атгалаа. Түүний гар дулаахан, бас чийглэг байв.
