Миний найз залууг Тэмүүлэн гэдэг. Бид үерхээд хоёр жил болж байгаа бөгөөд тэр маань Тэмэгэ гэх ихэр дүүтэй. Тэр хоёр яг л толинд харж байгаа мэт ижилхэн. Төрх байдал, дуу хоолой, алхаа гишгээ, бүр заримдаа өмсөж байгаа хувцас нь хүртэл ижилхэн байх нь бий. Ганц ялгаа нь Тэмүүлэн арай нухацтай, дөлгөөн бол Тэмэгэ нь арай хөгжилтэй, дүрсгүй талдаа.
Тэр өдөр Тэмүүлэнгийн төрсөн өдөр байлаа. Гэрт нь очиход тэр хоёр аль хэдийнэ бага зэрэг дарс уучихсан, хөгжилтэй яриа өрнүүлж суув. Тэр хоёртой зэрэгцээд суухад яг л нэг хүнийг хоёр болгоод хуулбарлачихсан юм шиг мэдрэмж төрөн, заримдаа хэн нь хэн бэ гэдгийг андуурах гээд байдаг юм.
Төрсөн өдрийн баяр үргэлжилж, дарсны амт биднийг бүгдийг нь арай илүү зоригтой, арай илүү нээлттэй болгож орхив. Тэгтэл Тэмэгэ нүдээ ирмэснээ, "Анир аа, чи заримдаа бид хоёрыг андуурдаг уу? Хэрвээ бид хоёр байраа сольчихвол чи яах вэ?" гэж асуулаа. Тэмүүлэн инээд алдан намайг тэвэрч, "Тэр яаж намайг андуурах юм бэ, тийм ээ?" гээд духан дээр минь үнсэв.
Яг тэр мөчид миний дотор нэгэн сонин, нууцхан хүсэл эмтрэх шиг болов. Энэ бол миний дотор үе үе зурсхийн орж ирдэг байсан ч "байж боломгүй зүйл" гэж түлхэн зайлуулдаг байсан тэр төсөөлөл байлаа. Би тэднийг ээлжлэн харлаа. Нэг ижил царай, нэг ижил бие галбир. Төсөөллийн ертөнцөд энэ нь аюултай ч, хэтэрхий амттай мэт санагдах болжээ.
