[ Хийж хийчээд дараа нь хүн дуудаж 3одуулдаг эвгүй хүүхний тухай ]
Номинтунгалаг бид хоёр жилийн өмнө нэгэн үдэшлэг дээр танилцсан юм. Тэр үед тэр их л дуу цөөтэй, өөрийн гэсэн нууцлаг ертөнцтэй бүсгүй шиг санагддаг байлаа. Хэдэн сар уулзаж, кино үзэж, залуу хүмүүсийн ёсоор харилцаа маань дотноссон ч нэг л өдөр тэр сураггүй алга болсон. Утас нь холбогдохгүй, хаана байгаа нь мэдэгдэхгүй. Би ч тэгэсхийгээд орхисон юм. Гэтэл өнгөрсөн долоо хоногийн нэг бороотой үдэш миний утас дуугарав.
"Бумбаа, би гэрийн чинь гадаа байна. Гараад ир," гэх түүний танил хоолой.
Би ч баярласандаа яаран хувцаслаад гарлаа. Гэрийн гадаа түүний цагаан өнгийн машин хүлээж байв. Машинд суухад Номинтунгалаг юу ч хэлсэнгүй, шуудхан хөдөллөө. Хотын гэрэлт гудамжнаас гарч, зуслангийн чиглэлийн эзэнгүй, харанхуй зам руу давхихад би дотроо " За бишда одоо яг л хийхэндээ ашгүй" гэх тэнэг бодол тээж явав.
Бид хотын захад, хүн амьдардаггүй нэгэн задгай талбай дээр зогслоо. Тэр үед Номинтунгалаг ер бусын идэвхтэй, бүр дэндүү өдөж эхэлсэн. Намайг тэвэрч, үнсэж, ер нь л бидний харилцаа өмнө нь хэзээ ч ийм гал халуун байгаагүй мэт аяглав.
