Намайг Түвшин гэдэг. Ингэж хэлэхээс ч огиудас хүрмээр, заримдаа өөрөөсөө ичмээр нэгэн нууц бодол сүүлийн хэдэн сар намайг дотроос минь идэж байна. Энэ бол миний багын найз Баатарын эхнэр Саруул. Бид гурав бараг л амралтын өдөр бүрийг хамт өнгөрөөнө. Гэвч тэдний гэрт зочлох тусам миний харц найзынхаа ярианаас хальж, дэргэд нь цай аягалан суух Саруулын цагаан гар, ялимгүй бүдэг мишээл рүү гулсаад байх болсон юм.
Энэ бол зүгээр нэг шохоорхол биш, харин нэг төрлийн хар дарсан зүүд шиг шунал. "Хэрвээ энэ бодол бодит болвол ямар сайхан бэ?" гэж би орондоо ганцаар хэвтэхдээ төсөөлнө. Найзын минь итгэж даатгасан тэр орон зай руу би хулгайч шиг гэтэн орж, түүний хамгийн нандин бүхнийг "эзэмшиж" байгаагаар төсөөлөхөд хачин жигтэй таашаал, бас асар их айдас зэрэгцэн төрдөг.
Гэвч бодит байдал дээр Баатар надад итгэж, "Найз минь, чи л байна" гээд мөрөн дээр минь алгаддаг. Тэр мөчид би өөрийгөө хамгийн адгийн амьтан мэт мэдэрнэ. Гэрт нь очих тоолондоо Саруулын инээмсэглэлээс өөртөө хамааралтай ямар нэгэн дохио хайж, харц тулгарахад нь миний зүрх цээжин дотроо дэлбэрэх шахдаг боллоо. Бодол маань улам даамжирч, өөрийгөө хянах чадвар.......
