Арван жил гэдэг хүүхэд төрөөд сургуульд орох хугацаа боловч, миний хувьд ердөө л нэг өдрийн дотор нисээд өнгөрсөн мэт санагдана. Өнөөдөр манай ангийн уулзалт болох өдөр.
Толинд харахдаа би өөрийгөө өөрчлөгдөөгүй гэж бодсон ч, нүдний минь буланд суусан үл мэдэг үрчлээ, бага зэрэг бууралтсан шанааны үс минь цаг хугацааны гэрч болон үлджээ. Би цагаан цамцныхаа захыг засаад, машиныхаа түлхүүрийг шүүрэн гэрээсээ гарлаа. Сэтгэл нэг л түгшүүртэй. Тэд намайг яаж хүлээж авах бол? Би тэдний нүдэнд хэн болж харагдах вэ?
Уулзалт хотын төвд байх нэгэн ресторанд болохоор товлогджээ. Хаалгаар ороход л шуугилдсан инээд, хөгжмийн ая, танил хоолойнууд намайг угтав. Зогсосхийх зуур нэгэн залуу миний мөрөн дээр гараа тавьж, "Еэ, Тулгаа! Чи чинь яг хэвээрээ байна шүү дээ!" гэж дуу алдав. Тэр бол ангийн дарга байсан Болд. Гэдэс нь бага зэрэг гөдгөр болж, костюм нь амьсгалахад нь чөдөрлөж байгаа харагдавч, нөгөө л нөхөрсөг инээмсэглэл нь түүнийг таниулж байлаа.
Бид тойрч сууцгаалаа. Эхний нэг цагт "Юу хийж байна? Хаана ажиллаж байна? Хэдэн хүүхэдтэй вэ?" гэх мэт стандарт асуултууд хөвөрлөө. Зарим нь амжилттай бизнес эрхлэгч, зарим нь төрийн албан хаагч, бүр гадаадад суурьшсан нэгэн ч видео дуудлагаар холбогдож байв. Бид бие биенийхээ амжилтаар бахархаж, гаднаа "том хүн" болсноо гайхуулцгааж байлаа.
Гэвч хундага талхлах тусам, албан ёсны багуудын цаанаас жинхэнэ дүрүүд ил гарч эхэлсэн юм. Ширээний буланд чимээгүйхэн суух
