Намайг Саруул гэдэг. Хотын төвийн нэгэн хуучин угсармал байрны түрээсийн өрөөнд би ганцаараа амьдардаг. Өглөөний нар цонхоор тусахад би дөнгөж хөнжил рүүгээ шургаж, хүмүүс ажилдаа гарахад би зүүдний ертөнцөд хөл тавьдаг. Миний амьдрал нар жаргахаас наран мандах хүртэлх тэрхүү завсарт, гэрлийн гялбаа, үнэтэй сүрчигний үнэр, харь элгийн эрчүүдийн хүсэл тачаал дунд өрнөдөг.
Би биеэ үнэлдэг. Энэ өгүүлбэрийг чангаар хэлэхэд хоолой дээр нэг зүйл тээглэдэг байсан үе ард хоцорчээ. Одоо бол энэ нь зүгээр л ажил. Идэх хоол, өмсөх хувцас, гоо сайхны бүтээгдэхүүн, энэ бүхэн миний өөртөө өгөх шалтаг минь болдог. Шөнө бүр би өөрийгөө цагаар зарж, бусдын түр зуурын таашаалыг санхүүгийн тогтвортой байдлаар сольж ирсэн юм. Гэхдээ сүүлийн хэдэн сар миний тогтсон тэр хүйтэн, хөндий ертөнцөд нэгэн ан цав гарсан. Түүнийг Тулга гэдэг.
Бид хоёр сарын өмнө нэгэн кафед газарт санамсаргүй танилцсан юм. Тэр өдөр би ер бусын ядарсан байсан бөгөөд унтахын өмнө халуун кофе уухаар шийдсэн байлаа. Тэр хажуугийн ширээнээс над руу инээмсэглэж, "Та их уйтгартай харагдаж байна" гэж хэлснээр бидний яриа эхэлсэн. Тулга програм хангамжийн инженер. Тэр ухаалаг, төлөв даруу, бас дэндүү гэнэн. Тэр миний шөнийн амьдралыг мэддэггүй. Намайг нэгэн рекламны агентлагт график дизайнер хийдэг, шөнөдөө оройтож суудаг гэж боддог. Би энэ худлыг түүнд итгүүлчихсэн, магадгүй өөртөө ч бас итгүүлэхийг хичээж байгаа байх.
