I ХЭСЭГ — ҮНЭГҮЙ (Анхаарал татах хэсэг)
Би түүнийг анхнаасаа анзаардаггүй байсан.
Эхнэрийн минь дүү — айлын бага, нам гүм, насанд хүрсэн ч нүдэнд шууд тусахгүй нэгэн.
Гэтэл нэг өдөр л бүх зүйл өөрчлөгдсөн.
Гэрт нам гүм. Эхнэр ажилтайгаа хөдөө явсан. Тэр гал тогоонд цай чанаж зогсоно. Нар цонхоор орж, түүний мөрөн дээр зөөлөн тусна. Энгийн л агшин. Гэхдээ яг тэр мөчид миний дотор нэг зүйл хөдөлсөн.
“Би ингэж бодох ёсгүй.”
Гэсэн ч бодол бол асуухгүй ирдэг зочин юм билээ.
Түүний инээмсэглэл дэндүү цэвэрхэн. Яриа нь гэмгүй. Гэтэл миний харц өөрчлөгдөж байгааг би өөрөө мэдэрч эхлэв. Хэт удаан харчих гээд, санаатайгаар харцаа буулгана.
— Ах аа, та ядарчихсан юм шиг байна, — гэж тэр хэлэхэд
“ах аа” гэдэг үг гэнэт л дэндүү ойр, дэндүү халуун сонсогдсон.
Шөнө унтахад бодол амар заяахгүй.
“Зүгээр л анзаарах төдий.”
“Юу ч болоогүй.”
Гэхдээ юу ч болоогүй атлаа бүх зүйл эхэлчихсэн мэт.
Маргааш нь тэр надаас нэг ном асуулаа. Гараа сунгахдаа хуруунууд маань санамсаргүйхэн хүрчихэв. Богинохон агшин. Гэхдээ тэр агшин зүрхийг илүү чанга цохилуулна.
Тэр ч бас анзаарсан шиг. Харцаа хурдан буулгав.
Тэр мөчид би ойлгосон.
Энэ бол жирийн бодол биш.
Энэ бол хил дээр ирсэн хүсэл байлаа.
(Үргэлжлэл төлбөртэй хэсэгт…)
