Нэлээд орой болжээ. Гэхдээ ажлаа дуусгалгүй явах хүсэл байсангүй. Викаг орж ирэхэд би ногоон шингэнээс шилэн хоолойгоор дээж авч байлаа.
Вика бол үгээр хэлэхийн аргагүй гайхалтай бүсгүй. Тэрээр манай профессор Николай Павловичийн охин билээ. Тэрээр сурч боловсрохыг эрмэлздэг, хөнгөхөн хөдөлгөөнтэй, хөгжилтэй бүсгүй юм. Биднийг тойрон зөгий шиг байнга эргэлдэж, янз бүрийн асуулт тавин энэ тэрийг шалгаадаг тийм л бүсгүй. Вика бас маш үзэсгэлэнтэй. Өтгөн хүрэн үс нь бараг бэлхүүсээ хүртэл ургасан, гоолиг бие, хөөрхөн цэнхэр нүд гээд өөлөхийн аргагүй.
-Костя, чи энд байсаар л байна уу? хэмээн Вика хөмсгөө өргөв.
Түүнийг ийн орой орж ирсэнд би гайхсангүй. Одоо шалгалтын хугацаа болсон тул тэр аавынхаа нөүтбүүк дээр орой болтол ажиллалаа байлгүй.
-Тийм ээ, гэхдээ явах гэж байлаа гэж хэлээд би, -Бурхан минь ээ, наад гараа яачих нь энэ вэ? хэмээн би шилэн хоолойгоо ширээн дээр тавиад түүн рүү ухасхийв.
Вика гипс шиг өтгөн цагаан зүйл түрхсэн гар руугаа харав.
-Түлэгдчихсэн юм аа. Харин энэ бол аавын шинэ боловсруулж гаргасан зүйл. Хүчилтөрөгчийн гель байгаа юм. Маргааш өглөө гэхэд л шарх нь аничихна. Харин норгож болохгүй, ямар нэг урвал явагдана гэсэн.
