Гaнгaр шaaзaнд цaв суутaл тaс тaсхийн инээх дүрлэгэр aлaг нүдтэй, мaхлaг цaгaaн бүсгүйг “Сээтэн” Бурмaa гэнэ. Нaс дөч хол дaвсaн хэдий ч aaш зaнгaaрaa ч, бие хaaгaaрaa ч ердөө хөгшрөөгүй нэгэн. Эгээтэй л aрвaн нaймт шиг aяглaн өөрийнхөө хүүхэд шиг хөвгүүдийг өдөж нaaлинхaйтaх түүнд хэзээ ч юм бэ хэн нэг нь “Сээтэн” хэмээх хоч хaйрлaсaн эцэг эхийнх нь өгсөн Бурмaa нэрийг нь бaрaг муртуулaх шaхжээ. Өнөөдөр тэрбээр тaнилцaaд долоохон хонож бaйгaa МУИС-ийн оюутaн Бaтбaяр гэдэг хориод нaсны зaлууг гэртээ дaгуулж ирээд нaргиж бaйгaa нь энэ. Шинэхэн зочин Батбаяр нь өтгөн хар хөмсөг, шулуун хамар, цайвар царай, өндөр чийрэг бие бялдар гээд тоочоод байвал барамгүй өв тэгш нэгэн. Ер нь ямар ч эмэгтэйн сэтгэл алдран хөхөвч нь мулт үсэрмээр залуу. Батбаяр ширээн дээрх архинаас хундагалахын сацуу элдвийн онигоо ярьж хөгжөөхийг оролдож байлаа. Харин сээтэн Бурмаа инээд хүрмээргүй хэн хүний мэддэг жирийн онигоо ярихад хүртэл тас тас хийн инээж элгээ дарж эвхэрч унан аальгүйтнэ. Ширээн дээрх архи, пиво дундаасаа доош орох үест сайхь хоёрын ярианы сэдэв аль хэдийн бүсэлхийнээс доогуур чиглэлд шилжсэн байлаа.
Архинд халамцаж улаа бутарсан сээтэн Бурмаа “Баагий чи тэгээд үнэхээр чадах юмуу. Аягүй бол муу эгч нь энэ шөнө нойргүй хонож таарах нь дээ” хэмээн сээтэгнэх нь цаанаа л нэг донжтой. Батбаяр ч мөчөөгөө өгөлгүй “Ийм хөөрхөн эгчийг унтуулмааргүй л байна шүү” гэж хариу барив. Энэ үгийг сонссон сээтэн Бурмаа буйдан дээрээ хөлөө тас хавчин дээш харж хэвтчихээд нүдээ анин “Алив хүү минь наашаа ирээд үзүүлээд өг л дөө” гэж гиншигнэн дуугарахад Батбаяр алгуурхан босч очоод оготор банзлынх нь доогуур гараа оруулан нимгэн торгомсог дотоожийг нь хуруугаараа ярж зөөлөн буржгар үсийг нь ирвэгнүүлэн илснээ үл мэдэг чийгтсэн умдагных нь амсар руу хоёр хуруугаа зөөлөн гэгч нь гулгуулан орууллаа.
Цавиа тас хавчсан Бурмаа түүний өмдний цахилгааныг доошлуулж хүслийг номхотгогч догшин илдийг нь оролдохын сацуу нүдээ тас анисан чигтээ уруул амаа шимэлдэн долоох аж. Леонардо Да Винчи ч дүрсэлж чадамгүй эл сонгодог бүтээлийг харсан Батбаярын тэвчээрийн тэлээ тас үсрэн Бурмаагийн хувцсыг яах ийхийн зуургүй тайчиж орхив. Энэ завсар өөрийнхөө хувцсыг ч тайлахыг мартсангүй. Мунаг тачаалдаа автсан Батбаяр Бурмаагийн чихний омгийг үнссэнээ хөхнийх нь товчийг хэлээрээ ирвэгнүүлэн таалсаар доошлуулан умдаг хавьцаа нь очиход цаадах нь зөнгөөрөө хөлөө алцайгаад өгөх нь тэр.
Тачирхан буржгар үсний доор орших чийгт улаан хавцлын хэлүү хэмээх цээний ягаан цэцгийг Батбаярын хэл өөрийн мэдэлгүй энхрийлэн гижигдэж эхлэхэд Бурмаа нүдээ тас аньж толгойгоо гилжийлгэн Батбаярын чихэнд үл мэдэгдэх үгс шивнэн бөгсөө займчуулан хөдөлгөнө. Хэсэг хугацааны дараа Бурмаа гэнэтхэн ухаан оров уу гэлтэй “Алив хүү минь, ажаа нь мөхөөлдсөө идье л дээ” гэж хэлээд байрлалаа солин Батбаярын эрхтэнийг үмхээд авлаа. Тэрбээр мөхөөлдөс долоох биш харин хахаж цацаж ямар нэгэн зүйлийг идэж буй өлсгөлөн галзуу араатан шиг л харагдаж байлаа. Тэгснээ гэнэтхэн дээр нь гарч суугаад догшин илдийг нь умдаг руугаа лав гээч нь шургуулаад займчин хөдөлж эхэллээ.
Төдөлгүй тэрбээр орь дуу тавьж дураа хангаад “алив хүү минь одоо чи дээрээс юу чаддагаа үзүүлээд өг” гэв. Батбаяр ч яахав чухам үүнийг хүлээж байсан юм шиг...
