Намайг Билгүүн гэдэг. Энэ бол миний амьдралдаа хэзээ ч мартахааргүй, магадгүй дахиж хэзээ ч тохиолдохгүй тэр нэгэн халуухан зуны үдшийн түүх юм.
Тэр өдөр Солонгост таван жил хар ажил хийж хэдэн төгрөгтэй болсон багын найз Галаа маань онгоцноос буугаад удаагүй байлаа. Найзыгаа ирсэн баярыг тэмдэглэхээр бид хоёр хотын шуугианаас холдож, Тул голын шугуйг зорив. Нар хэвийж, голын усны толион дээр алтлаг туяа туссан тэр үед бид хоёр хэдэн лааз пийв задалж, амьдрал ахуй, аль дээр үеийн паянгаа ярилцан нилээн халамцаж сууллаа. Галаа Солонгосын хүнд хүчир ажлын тухай, би эндхийн бүүдгэр амьдралын тухай ярьсаар нэг мэдэхэд нар жаргаж, голын хөндийд бүрэнхий нөмөрчээ.
Шингэн юм нилээн уусан болоод ч тэр үү, бие засахаар босож ойролцоох бут руу зүглэв. Хөл минь яльгүй гуйвж, толгой дотор пийв ажиллаж эхэлсэн байлаа. Бутны цаагуур ороод тонгойж байтал гэнэт нүдэнд ер бусын зураглал тусав. Харанхуй дунд хоёр цав цагаан, бөөрөнхий алим шиг зүйл бүрэлзэн харагдах нь тэр. Мэл гайхан сайн харвал, нэгэн бүсгүй тэнд биеээ засаад сууж байлаа. Согтуудаа цочсондоо ч тэр үү "Өө, уучлаарай" гэж дуу алдтал, нөгөө бүсгүй ч ичин сандарч, яаран босон харайв.
Тэрхүү бутны цаана гурван бүсгүй майхан бариад, гал түлчихсэн, тун ч тухтай төвхнөсөн байхыг бид тэгж л олж харсан юм. Түрүүхэн ичсэн бүсгүй бид хоёр бие биенээ харан хэсэг инээмсэглэж зогссоноо, халамцсан хүмүүсийн зангаар төд удалгүй....
