Тэр нэгэн пүрэв гарагийн орой. Гадаа бороо зүсэрч, хотын түгжрэл дээд цэгтээ хүрсэн байв. Би хүүгээ цэцэрлэгээс нь аваад гэртээ ирж, оройн хоолоо хийж байтал Саруул утасдлаа. Дуу нь яарсан, бага зэрэг сандарсан шинжтэй сонсогдоно.
"Тулга аа, би өнөөдөр харьж чадахгүй нь ээ. Маргааш өглөө эрт яамны сайдтай хийх том төслийн хуралтай. Захирал бид хоёр маргаашийн презентаци, тайлангуудаа бэлдээд оффис дээрээ хонохоор боллоо. Чи хүүгээ хооллоод, эртхэн унтуулаарай. Надад санаа зоволтгүй шүү" гэв.
Би "За, ойлголоо. Хэтэрхий их битгий зүтгээрэй, эрүүл мэндээ бодоорой" гэж хэлээд утсаа таслав. Гэвч сэтгэл нэг л тогтож өгсөнгүй. Саруул сүүлийн үед их ядарч байгаа харагдсан. Гэр бүлийнхээ төлөө зүтгэж яваа ханийгаа бодохоор хайр хүрэхийн зэрэгцээ, шөнөжин өлсөж суугаа болов уу гэж санаа зовлоо. Би хамгийн дуртай цуйванг нь халуун саванд хийж, хажуугаар нь халуун кофе найруулж аваад хүүгээ унтсаны дараа хөршөө гуйн түр харуулчихаад гэрээсээ гарлаа.
Шөнийн 12 цаг өнгөрч байв. Хотын төвийн шилэн барилгууд гэрлээрээ гайхуулж байсан ч Саруулын ажилладаг оффисын давхар нэлээд бараан харагдав. Харуул руу нь "Эхнэртээ хоол дөхүүлж ирлээ" гэж хэлээд нэрээ бүртгүүлээд цахилгаан шатанд суув. 12 давхарт гарахад коридор нам гүм, зөвхөн агааржуулагчийн дүнгэнэх чимээ л сонсогдоно.
Саруулын хэлсэнчлэн тэд захирлын өрөөнд байгаа байх гэж бодоод чиглэлээ. Гэтэл сонин нь, захирлын өрөөний гаднах нарийн бичгийн хэсэг харанхуй, харин дотор талын өрөөний хаалга ялимгүй завсартай байх бөгөөд гэрэл нь унтраалттай байв. "Магадгүй дэлгэц рүүгээ хараад сууж байгаа юм болов уу?" гэсэн бодол төрөв. Би хаалгыг нь аяархан тогшихоор дөхтөл дотроос эмэгтэй хүний намуухан дуу алдах, эрэгтэй хүний шивнэлдэх чимээ сонсогдлоо.
