Намайг Тулга гэдэг. Одоо ингээд бодоход амьдрал заримдаа хамгийн энгийн, бүр залхмаар санагддаг тэр л мөчүүдэд хамгийн том бэлгээ нуучихсан байдаг юм шиг.
Гурван жилийн өмнө би ганц бие аавын хувьд дөрвөн настай охин Амин-Эрдэнэтэйгээ хоёулхнаа амьдардаг байлаа. Намар цаг байсан болохоор цэцэрлэгийн хүүхдүүд дунд ханиад их, манай охин ч эмнэлгээс салдаггүй байв. Долоо хоног болгон л Өрхийн эмнэлгийн хаалгыг татна.
Тэр өдөр гадаа бороо зүсэрч, охины минь халуун нь буухгүй нэлээд зовоосон юм. Эмнэлгийн коридорт оочир хүлээн суухдаа би нойр дутуу, үрчлээтсэн цамцтайгаа ядарсан амьтан сууж байлаа. Ээлж ирж, 102 тоот өрөөнд ороход залуухан эмч бүсгүй биднийг угтав. Энэрэл гэдэг нэртэйг нь энгэрийнх нь зүүлтнээс уншлаа.
- "Тулга аа, Амина дахиад л ханиад хүрчихээ юу?" гэж тэрээр охиныг минь танил дотноор дуудаад, зөөлөн инээмсэглэв.
- "Тийм ээ, эмч ээ. Оройдоо халуураад, унтаж чадахгүй байна. Би яг яахаа мэдэхгүй юм" гэж би санаа алдан хэллээ.
Энэрэл охины минь цээжийг чагнаж, хоолойг нь харснаа над руу эргэж:
- "Та хэтэрхий их санаа зовоод байна. Хүүхэд өвдөж байж л дархлаа тогтдог юм. Харин та өөрөө зүгээр үү? Нүд чинь их ядарсан харагдаж байна" гэв.
