Хүүхэн охин төрүүлж өгөөд, бурханийн өрийг зорьсон ханьдаа орлох хүний тухай Ломбо бодож үзсэн удаа үгүй. Улаан нялзрай охиноо тэвэрч хоцорсон тэрээр “охиноо хүн болгохоос” өөр бодол төэгээгүй. Хэн нэгнийг бараад “өсгөөд өгөөч” гэж гуйгаагүй. Ангир үүргээ амлаагүй хоцорсон охиноо энгэртээ тэвэрч, элгэндээ нан, өдий хүргэсэн хүн бол Ломбо.
“Эрүүл байхад болно” хэмээн бодохоос биш, охиноо ярьж чаддаггүйд сэтгэл зовох нь бага. Охиноосоо илүү гарч чадахгүй ажил, гэр хоёрын хооронд шогшиж явсан Ломбод бусдаас илүү халамж, анхаарал тавьсан хүн бол Бумаа.
Түүнийг охинтой нь байнга бооцойлж, халамжилж, сэтгэл гаргах бүсгүйгээс тэгтлээ харц буруулсан. Ингэж дотносох нэг гэрт орсон хойно хоёр өнөөдөр охидуудаа өмчилж өмөөрч, ам мөрийх нь олонтаа болсон…
Хүйтэн бороо шавьж, жиндүүхэн өдөр. Ажил дээрээсээ гараад гэр рүүгээ алхах Ломбо норж, дарж байгаа ч эмзэглэсэнгүй. Тэнгэрт битүү үүл хуралдсантай адил дотроо харанхуй. Уйлагнан ширэх бороо шиг сэтгэл, зүрхнээс нь гашуун нулимс түрж ирээд байлаа.
