Хүний шунал гэдэг хэзээ ч цаддаггүй, харин атаархал гэдэг сэтгэлийн гүнд орших хамгийн аюултай хорт хавдар юм байна гэдгийг би одоо л бүрэн ухаарч байна. Намайг Номин гэдэг. Надад дутагдах зүйл байсангүй. Ажил төрөл, гадаад төрх, өөртөө итгэлтэй байдал гээд бүгд л бусдын нүдэнд төгс харагддаг байсан байх. Гэвч миний дотор нэг л зүйл дутуу, нэг л зүйл намайг үргэлж хатгаж, тайван суулгадаггүй байсан нь миний хамгийн сайн найз Буянаагийн амьдрал байлаа.
түүний нөхөр Сүхболд... Тэр бол миний дотроо нууцхан хүсэж, шөнө бүр зүүдэлдэг байсан тэр л эр хүн. Сүхболд өндөр, нуруулаг, дуу цөөтэй атлаа цаанаа л нэг түшигтэй. Түүний Буянаа руу харах харц, хайр халамж нь намайг өөрийн мэдэлгүй галзууртлаа атаархахад хүргэдэг байв. Яагаад Буянаа гэж? Яагаад энэ энгийн, ямар ч сонирхолгүй эмэгтэй ийм залуугийн хайрыг хүртэх ёстой гэж? гэсэн асуулт намайг өдөр бүр зовооно.
Энэ л бодол миний тархийг идсээр эцэст нь би өөрөө ч төсөөлөөгүй хүйтэн тооцоолол хийж эхэлсэн юм. Сүхболдыг өөрийн болгохын тулд надад ганцхан арга байсан. Тэр нь Буянааг
