Өглөө бүр толинд харахдаа би нүднийхээ доорх үл ялиг үрчлээ, ядарсан харцаа нуух гэж хичээдэг ч дотоод сэтгэлийн тэр нэг хоосон орон зайг юугаар ч нөхөж чаддаггүй юм. Хүмүүс "Залуу насны алдаа" гэж ярьдаг ч, зарим алдаа бүх насан туршийн харамсал болон үлддэгийг би өөрийн биеэр мэдэрч явна.
Арван жилийн өмнө би яг л одоогийнхоосоо тэс өөр, ирээдүйдээ итгэлтэй, гэнэн хонгор охин байлаа. Тэр үед би Тэмүүлэн гэх залуутай үерхдэг байв. Бидний хайр яг л кино шиг эхэлсэн. Тэр минь үнэхээр хөдөлмөрч, зорилготой, ямар ч хэцүү үед "Хоёулаа хичээж байгаад амьдралаа гоё болгоно оо, залуу насандаа юм юм үзэж, зүтгэж авъя" гэж намайг зоригжуулдаг байж билээ. Өдөржин гадуур хувийн бизнес гээд гүйж, орой нь ядарсан ч инээмсэглэсээр над дээр ирдэг байсан тэр дүр төрх нь одоо ч миний нүдэнд тодхон.
Гэвч амьдрал миний төсөөлснөөс өөрөөр эргэсэн. Намайг хорин хоёр хүрэх үед ээж минь "Та хоёр үерхээд дөрвөн жил боллоо. Яагаад хүүхэдтэй болохгүй байгаа юм бэ? Хэзээ хүртэл ингэж дэмий гүйх вэ?" гэж өдөр бүр шахах болов. Тэр үед би жижигхэн дэлгүүрт худалдагч хийдэг, Тэмүүлэн маань өөрийн гэсэн зүйлээ босгох гээд завгүй. Ээжийн үг, эргэн тойрны дарамт намайг Тэмүүлэнд эргэлзэхэд хүргэсэн юм. "Энэ хүн хэзээ амжилтад хүрэх юм бол? Хэзээ нэгэн цагт бид баян болох болов уу?" гэсэн бодлууд намайг идэж эхэлсэн.
Яг тэр үед надад шинэ танил гарч ирсэн нь Баяраа байлаа. Тэр надад маш их анхаарал халамж тавьж, бүх зүйлээ зориулж байгаа мэт санагддаг байв. Баяраатай нууцаар кино үзэж, болзож эхлэхдээ би Тэмүүлэнгийнхээ тэр их тэвчээр, ирээдүйн төлөөх зүтгэлийг нь огтхон ч тоогоогүй. Нэг л мэдэхэд би Баяраагаас жирэмсэн болчихсон байлаа.
Сална гэдгээ хэлэхээр Тэмүүлэнтэй уулзахад тэр аль хэдийн миний найзуудаас бүх үнэнийг сонсчихсон байсан. Тэр хүчирхэг, эрч хүчтэй залуу миний өмнө өвдөг сөгдөн уйлж, "Би чамайг юугаар дутаасан юм бэ? Бидний ирээдүй яг хажууд байсан шүү дээ" гэж гуйж байсан тэр мөч хамгийн аймшигтай. Би түүнийг хамгийн муухайгаар гомдоож, зүрхийг нь зүсээд эргэж харалгүй яваад өгсөн.
