Тэр өдөр зуны халуун нар төөнөсөн, амралтын өдөр байлаа. Миний эхнэр Ану жирэмсний сүүлийн сардаа орчихсон, хөлийнх нь хаван гүйж, хөдлөхөд ч хэцүү болоод байв. Бид хоёр шинэ хүнээ хүлээж авах бэлтгэл базаагаад тун ч завгүй. Гэтэл тэр өглөө хөдөө байдаг аавын минь дүүгээс утас ирлээ. Хүү нь болох Баяр хотод оюутан, зун нь ажил хийхээр ирсэн ч байрлах газар нь бүтэхгүй болсон тул хэд хоног манайд байлгахыг гуйсан юм.
Баяр бол мал дээр өссөн, дуу цөөтэй, гүндүүгүй гэмээр бор залуу. Би ч ах хүний хувьд татгалзаж чадсангүй. Тэр өдрөө л Баяр ганц цүнхтэй хувцастайгаа манайд ирэв. Гэвч ирсэн өдрөөсөө л нэг л хачин. Харц нь нэг л тогтворгүй, эхнэр бид хоёртой цөөн үг солих боловч Ану руу харахдаа ямар нэгэн зүйл гүн гүнзгий бодоод байгаа мэт санагдана.
Ирснээс нь хойш гурав хоногийн дараа миний ажил дээр гэнэтийн асуудал гарч, би Дархан руу хоёр хоногоор явах шаардлагатай болов. Ануг тэр хүнд биетэй, төрөх дөхчихсөн байхад нь ганцаараа үлдээхээс эмээж байсан ч Баяр байгаа болохоор "Ядаж л ус дөхүүлээд өгөх хүнтэй" гэж бодоод сэтгэл арай тайван гарсан юм.
"За Баяр аа, ах нь хоёр хоноод ирнэ. Бэргэнээ сайн харж хандаарай. Ямар нэгэн зүйл болбол шууд залгаарай" гэж захиад би явлаа.
Дарханд очоод ажил руугаа улайрч, өдөр нь утсаар ганц хоёр ярихад Ану "Зүгээр ээ, Баяр их чимээгүй юм. Өрөөнөөсөө ч цухуйхгүй байна" гэв. Тэр шөнө нь би Дарханы нэгэн зочид буудалд байхдаа яагаад ч юм маш их түгшиж, нойр хүрсэнгүй. Цээжин дотор нэг зүйл маажаад ч байгаа юм шиг, эсвэл хэн нэгэн араас хараад ч байгаа юм шиг сонин мэдрэмж. Шөнийн 02 цаг болж байхад Ану руу залгатал утас нь салгаатай байлаа. Гэрийн утас руу нь залгасан ч авсангүй.
