Ганаа нэгэн хувийн компанид ажилладаг цалин хелс нь ч боломжийн амьдралд нь хангалттай биш ч хүрэлцдэг байлаа. Иймээс ч ээлжийн амралтаараа элдэв халтуур энэ тэр хайх хэрэг гарсангүй, зүгээр л эмнэлэгт хэвтэж биеэ сувилуулахаар шийдсэн юм. Үргэлж оюуны ачаалалтай байдаг болохоор ядаргаагаа эмчлүүлж, биеэ сувилах нь юун түрүүнд шаардлагатай болоод байв. Түүний өрөөнд 60-тай нэг хөгшин хамт эмчлүүлж байсан агаад нөгөөдрөөс эмнэлгээс гарах байлаа. Ганаа эмнэлэгт хэвтсэнээс хойш хоёр цагийн дараа ерөөнийхөө сувилагчиин нүүр царайг харах боломж тохиосон юм. Гэвч энэ бол зүгээр л бие биенийхээ нүүр царайг харсан энгийн нэг уулзалт байсангүй, ялангуяа Ганаагийн хувьд үгээр хэлшгүй, төсөөлшгүй гайхамшигтай учрал байлаа.
Тэрхүү сувилагчийг Ариунаа гэдэг. Нас нь 18-19 орчим, яг л эрх танхи жаахан охин шиг царайтай бүсгүй байв. Цав цагаахан арьсан дээр нь хөөрхен алаг нүд, час улаанаар будсан уруул ззрэг нь дээд зэргээр зохижээ. Өндәр гуалиг турьхан биендээ эмнэлгийн цагаан халаад нөмөрч, сайхан тэгш шилбэндээ өндәр өсгийт ємссөн нь тун ч догь харагдана. Ариунаа Ганаагийн судсыг нь барих гээд зөөлхөн, халуухан гараараа биед нь хүрэхэд тэрний биеэр цус лугшин хуралдах шиг болно. Бас “Ямар хоол идэх вә?”, “Бие чинь өвдөж байна уу?”, “Юу уумаар байна” гэхчлэн гайхамшигтай инээмсэглэлээ хайрлан асуух нь туйлын таатай, яг л тэрний эхнэр шиг халамжтай санагдана.
Ганаа тэрэнтэй уулзах бүрт хэлэх үгээ олж ядан, гоо үзэсгэлэнд нь цочирдон биеэ бариад байдаг байлаа. Гэвч тэрэнтэй хоёулхнаа үлдэх боломж ер олдохгүй л байв. Шөнийн 12 цагт сувилагч Ариунаа тариа хийхээр орж ирдэг юм. Єглөө 8 цаг 30 минутаас эхлэн хоёр цаг тутам түүнтэй уулзана. Ганаа түүнтэй нэг унтчих боломж олддог болов уу гэж бодолхийлэвч энә нь хирээс хэтэрсэн санаашрал мэт санагддаг байв. Хоёулхнаа үлдэх боломж олдвол үзээд алдахсан даа гэж бодно.
Гэтэл ашгүй түүний хажуугийн орон дээр хэвтэж байсан хөгшин өвгөн арай гэж нэг юм эмнэлгээс гарлаа. Ийнхүү Ганаа өрөөндөө ганцаараа үлдэв. Ариунаатай хоёулхнаа дандаа уулзан, дотночлон ярилцах болов. Заримдаа Ганаа Ариунаагийн гарыг зеөлхєн илэхэд цаадах нь бүр хариу илэн таалах болсон нь түүнд маш их урам зориг өгөв.
Тэр нэгэн өдрийн шөнийн 12 цагт Ариунаа сүүлчийн тариагаа хийхээр өрөөнд орж ирэв. Тариагаа хийхээр орон дээр нь суухад Ганаа шууд гарыг нь атган энхрийлән таалж эхлэв. Тэр сзрэмжилсэн байдалтай ийш тийш харснаа түүний гарыг ч хәриу энхрийлэв. Удалгүй Ганаа түүнийг бүр тэврэн авахад тэр “Яах гээд байгаа юм бэ, та” гэж мултрахыг оролдсон ч чадсангүй. Ганаа түүний уруул дээр нь зөөлен үнсээд авав. Бусгүй уруулаа зугтаәлган хэсэг маягласнаа хариу үнсэн озов. Тэр хоёр бие биөнийгээ янаглан хайрлан үнсэлцэж гарлаа.
Ганаа бүр ихэд урамшин түүний эмнэлгийн цагаан халаадных нь товчийг тайлахаар оролдоход...
