Намайг Ариунаа гэдэг. Энэ бол миний хэнд ч хэлж зүрхлээгүй, магадгүй насан туршдаа нууж амьдрах ёстой тэр л харанхуй, бас хөнөөлт түүх. Би гучин хоёр настай, арван жилийн турш математикийн багшаар ажилласан, үргэлж "үйл үлгэр жишээч" гэх тодотголтой явсан эмэгтэй. Гэвч хүний амьдрал гэдэг бодсон шиг шулуун байдаггүй ажээ.
Түүнийг Тэмүүлэн гэдэг. Наймдугаар анги. Тэр бол ангийнхаа бусад хөвгүүд шиг саваагүй, хөнгөн хийсвэр биш. Түүний харцанд насандаа багтахааргүй тийм нэг нухацтай, гунигтай бас гүнзгий зүйл байдаг. Анх түүнийг хичээл дээр над руу тасралтгүй харахыг анзаарахдаа би зүгээр л багшийнхаа тайлбарыг анхааралтай сонсож байна гэж бодсон. Гэвч цаг хугацаа өнгөрөх тусам тэр харц надад "багш аа" гэж биш, харин "эмэгтэй хүн" гэж хандаад байгааг би зөнгөөрөө мэдэрч эхэлсэн юм.
Бүх зүйл нэгэн оройн давтлагаас эхэлсэн.
