Эхнэр маань их дөлгөөхөн, нямбай, ер нь л айл гэрийн түшиг болсон эмэгтэй. Гэвч сүүлийн нэг жил бидний харилцаа яг л царцчихсан ус шиг хүйтэн, хөдөлгөөнгүй болчихсон байлаа. Ажил, хүүхэд, зээл, өдөр тутмын нэгэн хэвийн асуудлууд дунд бид бие биенээ харахаас ч залхдаг болов. Хэн хэн нь буулт хийхийг хүссэнгүй. Тэгээд нэг орой маш өчүүхэн зүйлээс болж том хэрүүл дэгдлээ. Би хаалгаа савж гараад, ахиж ирэхгүй юм шиг л явсан.
Гэртээ харихгүй гурав хонов. Найзынхаа оффис дээр хонож, өдөр нь ажлаа хийсэн дүр эсгэж байсан ч дотор минь нэг л хоосон, бас хорсолтой байлаа. Яг тэр үед надад "запаасны" гэж хэлж болох тэр нэгэн танил дүү хүүхэн байсан юм. Түүнийг Ану гэдэг. Хоёр жилийн өмнө нэгэн хүлээн авалт дээр танилцсанаас хойш бид хааяа нэг мессеж бичилцэж, "завтай үедээ уулздаг" нууцхан харилцаатай байв. Тэр надаас юу ч нэхдэггүй, зүгээр л зугаацахад бэлэн байдаг нь надад тухайн үедээ таатай санагддаг байлаа.
Дөрөв дэх хоногийн орой би Ану руу залгав. Тэр ч шууд л "Хүрээд ир" гэж хариулсан.
Анугийн гэрт очиход бүх зүйл миний гэрээс өөр байлаа. Гэр бүлийн хариуцлагагүй, хүүхдийн тоглоом хөглөрөөгүй, гал тогооноос хоолны үнэр биш, харин үнэтэй усны анхилуун үнэр ханхийнэ.
