Намайг Сувд гэдэг. Ойрд Улаанбаатар хотын агаар нэг л бүгчим, амьсгалахад ч хүнд байгаа мэт санагдана. Гэртээ ганцаараа хоёр хүүхдээ харж суугаа надад өдөр хоногууд яг л нэг хэмнэлээр, удаан гэгч нь үргэлжилнэ. Гэхдээ энэ бүхэн миний ирээдүйн төлөө, бидний мөрөөдөж буй тэр тохилог байрны төлөө гэж өөрийгөө тайтгаруулсаар гурван жилийг үджээ.
Нөхөр маань Онон Солонгост очоод гурван жил болж байна. Анх явахдаа "Хайр нь гурван жил болоод л ирнэ. Байрны урьдчилгаагаа цуглуулаад, хүүхдүүдээ хувийн сургуульд оруулна" гэж амлаж билээ. Түүнээс хойш бид өдөр бүр дэлгэцийн цаанаас бие биетэйгээ уулзана. Видео дуудлага хийх болгонд тэр минь ажлынхаа ялдам халаадтай, эсвэл тосонд болсон ажлын хувцастай, ядруухан царайтай харагддаг байсан юм. Хөлс нь урссан дух, хагарсан уруул... Түүнийгээ харахад өрөвдөх сэтгэл төрж, "Миний төлөө, бидний төлөө ингэж их зүтгэж байгаа шүү дээ" гэж бахархсандаа өөрөө хэмнэж болох бүхнээ хэмнэж, Монголд амьдарсаар ирсэн.
Өчигдөр өглөө утас дуугарч, "Карго ирсэн байна, очоод аваарай" гэх танил дуу сонсогдов. Сэтгэл минь догдлон, хоёр хүүхдээ дагуулан яаран очлоо. Солонгосоос ирдэг тэр том хайрцагтай ачаа манай гэрт хамгийн том баяр баясгаланг авчирдаг юм.
Гэртээ ирээд хайрцгийг задлахад хүүхдүүд "Аав гоё юм явуулсан байна" гээд л чихэр жимс рүү дайрлаа. Надад зориулж хэдэн гоо сайхны бүтээгдэхүүн, Солонгос гоймон, бас өөрийнхөө өмсөхөө больсон хэдэн хувцсаа хийжээ. Хайрцагны ёроолд түүний өмсөх дуртай байсан, Солонгост авсан хар куртка нь байв.
Би тэр курткаг гаргаж ирээд цээжиндээ наав. Түүнээс минь ханхалдаг байсан тэр танил үнэр, бага зэрэг "дэлгүүрийн" гэмээр шинэ юмны үнэр холилдон мэдрэгдэнэ. Санасандаа болоод курткаг нь өмсөж үзэв. Томдсон ч гэсэн аав нь биднийг тэвэрч байгаа мэт дулаахан санагдаж байлаа. Гараа зөнгөөрөө халаасанд нь шургуултал... хурууны үзүүрт нэг хатуу зүйл мэдрэгдэв.
