Намайг Азаа гэдэг. Одоо хорин нэгэн настай, их сургуулийн гуравдугаар курсийн оюутан. Миний амьдрал яг л бусдын адил өглөө хичээлдээ яваад, орой нь гэртээ ирж хоол унд хийх төдийхөн даруухан үргэлжилдэг байлаа. Гэвч сүүлийн зургаан сар миний хувьд там шиг л өнгөрч байна. Энэ бүхэн эгч маань жирэмсэн болж, намайг “Одоо төрөх дөхлөө, манайд ирээд хамт байж нааш цааш тус болооч” гэж гуйснаас эхэлсэн юм.
Эгчийг минь Энхээ гэдэг. Надаас таван насаар эгч, ер нь л их ажилсаг, зөөлөн сэтгэлтэй хүн. Харин хүнийг танихдаа дэндүү гэнэн байсан юм болов уу гэж би одоо харамсдаг. Түүний нөхөр болох Батхүү ах уг нь гаднаа бол тун ч намбалаг, боловсролтой харагддаг хүн. Том компанийн менежер, үргэлж инээмсэглэж явдаг тэр хүн миний хувьд “үлгэр жишээ ах” байсан юм. Гэвч хүний багны цаана юу нуугдаж байдгийг би хамт амьдарч эхлээд л мэдсэн.
Эгчийг ажилтай эсвэл дэлгүүр явсан хойгуур Батхүү ахын харц, үйлдэл хоёр эрс өөрчлөгддөг болсон. Анх ямар нэг байдлаар “санамсаргүй” шүргэх, хажуугаар гарахдаа ташаанд гар хүрэх мэтээр эхэлсэн юм. Би тэр болгонд “Санамсаргүй байлгүй дээ, би хэт мэдрэмтгий байна” гэж өөрийгөө тайвшруулдаг байлаа. Гэвч нэг өдөр гал тогоонд хоол хийж байтал тэр ардаас ирж бэлхүүсээр чанга тэврээд, хүзүү рүү минь халуун амьсгалаараа үлээхэд би хамаг биеэрээ арзасхийж билээ.
— Батхүү ах аа, та яаж байна аа? — гэж би сандран түлхэхэд, тэр зүгээр л инээмсэглээд:
— Чи ямар гоё үнэртэй юм бэ, Азаа. Эгчээсээ илүү шүү — гэж хэлээд хээв нэг өрөө рүүгээ орчихсон.
Тэр мөчөөс хойш би тэр хүнтэй нэг дор байхаас айж, байнгын түгшүүртэй болов. Эгчдээ хэлье гэж хичнээн удаа зориг гаргавч, том болсон гэдэс, баяр баясгалантай царайг нь хараад амаа хамхидаг байлаа. “Одоо ингээд амаржиж байхад нь аймшигтай хэрүүл хийж, хүүхэдтэй нь хамт гудамжинд гаргах уу?” гэсэн бодол намайг боомилно.
Гэвч өнгөрсөн долоо хоногийн явдал миний тэвчээрийг бүрмөсөн барсан юм.
