Эхнэр бид хоёр гэрлээд арван таван жил болж байна. Сүүлийн гурван жил бид нэг оронд байвч, хоорондоо хэдэн мянган километрийн зайтай хүмүүс шиг болчихсон байв. "Ядарч байна", "Маргааш ажилтай", "Зүгээр л хүсэхгүй байна" гэх үгс түүний амнаас гарах тогтмол хариулт болсон. Эхэндээ би ойлгохыг хичээж, цэцэг авч, гэрийн ажилд нь тусалж, анхаарал тавьж үзсэн ч тэр бүхэн хана мөргөөд буцаж ирэх цуурай шиг л байлаа. Эрэгтэй хүний хувьд миний өөртөө итгэх итгэл, хүсэл тэмүүлэл тэр чигтээ унтарч, өөрийгөө хэрэгцээгүй мэт мэдрэх болсон юм.
Яг ийм мухардалд орсон үедээ би Анутай танилцсан. Тэр надаас бараг арван насаар дүү. Нэгэн залуучуудын арга хэмжээ, ажлын шугамаар уулзах үед түүний тэр амьд, цоглог харц миний доторх хөлдчихсөн байсан мэдрэмжийг шууд л зүсээд гарчихсан.
Бид эхлээд зүгээр л кофе ууж, ажил ярьдаг байлаа. Гэхдээ Ану надаас юу ч шаарддаггүй, харин ч намайг яг байгаагаар минь сонсож, биширдэг байв. Гэртээ харихаар хүлээж байдаг тэр нэг "хүйтэн хөндий" уур амьсгалаас зугтах цорын ганц гарц нь Ану болж хувирсан юм.
Нэг орой бороо зүсэрч, би түүнийг гэрт нь хүргэж өгөхөөр очлоо. Машин доторх нам гүм байдал, борооны дусал цонх тогших чимээ... Тэр над руу дөхөж суугаад "Тулгаа ахаа, таны нүд яагаад ийм гунигтай байдаг юм бэ?" гэж шивнэхэд би өөрийгөө хянах чадвараа алдсан. Тэр үдэш
ҮРГЭЛЖЛҮҮЛЭХ --->
