Шөнийн 3 цаг дөхөж байхад Очир нойр нь үл хүрнэ. Зуны халуунд халууцахаас гадна бас нэг зүйлд халуу шатаад тэсхүйеэ бэрх байх аж. “Энэ муу чинь яачаад байгаа золиг вэ, унтаач чи” гэж уурлаад өөрийн жижиг найзаа хэд хэд хүчтэй угзраад хажуу тийш эргэн хэвтлээ. Жижиг очир харин ч номхорно гэж үгүй. Бүр чангарч хатууран өнөө шөнө лав зүгээр байж тэсэхгүй шүү гэсэн янзтай байлаа. Яаж ч яваад бүү мэд, юунаас ч эхэлсэн юм бүү мэд ямар ч байсан Тамир гэх нэгэн бүсгүйтэй чаталдаг болсноос хойш шөнө дунд хүртэл унтахаа байсан Очир өнөөдөр унтахаасаа нэгэнт өнгөрчээ.
Эхнэр хүүхдээ хөдөө явуулаад сар гаран болсон учир түүний бие өөрт нь захирагдахад нэн хэцүү болсон хойно яая гэхэв. Тагтан дээрээ гарч тамхи соронгоо Тамирлуу “унтаж байна уу” гэснээ унтаж байвал унтаж байнаа гэж хариулах уу тэнэг толгой шүү гэж өөрийгөө шоолж зогсов. Гэтэл “унтаач” гэсэн хариу ирхийг хараад өөрийн эрхгүй догдлоод явчихна тэр.
-“Өнөөдөр нойр хүрдэггүй ээ харин” гэхэд нь Очир “миний нэг найз ( боролдойгоо ) унтуулахгүй зовоогоод байнаа. Яаж шуухан нойроо авчрах вэ” гээд явуулж орхив. Тамир уншсан хэдий ч хариу бичилгүй таг болов. Очир дотроо “за да шал дэмий юм биччихлээ. Одоо ч ингээд чатлах ч хүнгүй боллоо доо” гэсэн юм бодсоор багахан гэмшиж эхлэв. Хэдэн минутын дараа Тамираас “минийх ч бас халуу шатаад нойр хүрэхгүй байнаа / ягаан нүх /” гэх нь Очирын хамаг цусыг буцалгаад нойр биш шаал өөр юмны арга эвийг олох тал дээр толгойг нь ажиллуулж эхлэв. Юу хэлж яаж эвтэйхэн ойлгуулахаа мэдэхгүй үг хайж хэсэг удасны эцэст “Би яваад очих уу” гэдгээс өөр олигтой үг олсонгүй. Олдсон ганц үгэнд нь “Хол ш дээ” гэсэн хариу ирэхэд нь эгээтэй л нисчээгүй Очир хувцасаа өмсөөд гэрээсээ гарлаа.
Таксинд явах замдаа элдэв юм бодсоор. Олон хоног чатаар харилцсан ч огт хараагүй, чатны хэдэн үгнээс өөрөө бодож олсон төсөөллөөрөө Тамирыг нүдэндээ харж явлаа.
