Намайг Анужин гэдэг. Хөдөөний цэвэр агаарт, аавынхаа хатуу боловч хайраар дүүрэн гар дээр өссөн болохоор ч тэр үү, би үеийнхээ залуусаас арай өөр, илүү тогтуун, нуруутай хүмүүст татагддаг байлаа. Хотод оюутан болоод удаагүй байхдаа Төмөртэй танилцсан юм. Тэр надаас яг 20 НАСААР ах. Буурал сууж эхэлсэн үс, нүднийх нь эргэн тойронд тодорсон үрчлээс бүр нь надад амьдралын туршлага, түшиг тулгуур шиг санагддаг байв.
Бидний харилцаа хэн хэнийхээ хувьд гэнэтийн байсан. Тэр архитектор мэргэжилтэй, ихэвчлэн ганцаараа байх дуртай, чимээгүй хүн. Харин би хорин настай, ирээдүйдээ итгэсэн гэнэн охин. Биднийг хамт явахад хүмүүс "Аав охин хоёр уу?" гэж шивнэлдэхийг зөндөө сонссон ч бид тоосонгүй. Хамгийн гол нь би түүний дэргэд өөрийгөө хамгаалалттай, тайван байгаагаа мэдэрдэг байлаа. Гэтэл нэг өдөр би жирэмсэн болсноо мэдсэн юм.
Айх, баярлах зэрэгцсэн тэр мөчид Төмөр миний гарыг чанга атгаад "Би чамайг ч, хүүхдээ ч орхихгүй. Хамтдаа бүгдийг даван туулна" гэж хэлэхэд би түүнд эцсийн удаа бүрэн итгэсэн. Харин одоо хамгийн хэцүү даваа үлдсэн нь аавдаа хэлэх байв. Манайх Архангайн нэгэн суманд малтай, аав маань нутагтаа нөлөөтэй, зарчимч, хуучинсаг үзэлтэй хүн.
Бид хүүхдээ төрөхөөс өмнө амжиж аавтай уулзахаар шийдлээ. Төмөр костюм өмсөж, үсээ засуулаад, хотын хүн гэдгээ илтгэх чамин бэлэг сэлт зэхэв. Миний дотор нэг л пал хийгээд, аавын тэр ширүүн харц нүдэнд харагдаж байлаа. Зуны дунд сарын налгар өдөр бид нутагтаа очлоо. Гэрийн гадаа аав маань хувингаас адууны ус уугаад, хөлсөө арчин зогсож байв.
Бид машинаас буухад аав эхлээд намайг хараад баярлан инээмсэглэснээ, миний араас буух Төмөрийг хараад царай нь шууд хувьс хийв.
