Намайг Батцэцэг гэдэг. Одоо 40 настай. Нөхөртэйгөө суугаад арван хоёр жил болж байна. Хоёр хүүтэй. Том нь зургаан настай, бага нь дөрөвтэй. Хүн харахад энгийн л нэг айл. Хоосон хонохгүй, өлсөхгүй. Нөхөр маань Өмнөговийн нэгэн алтны уурхайд ээлжийн инженер хийдэг. Хорин хоног ажиллаад арван хоног гэртээ ирдэг.
Эхэндээ би түүнийг ойлгож, дэмждэг байсан. Эр хүн ажлаа хийж, гэр бүлээ тэжээж байна гэж бодно. Харин жилүүд өнгөрөх тусам би нэг л мэдэхэд бүхнийг ганцаараа үүрдэг болсон байлаа. Хүүхдүүдийн сургууль, цэцэрлэг, эмнэлэг, гэрийн ажил, эвдэрхий хаалга, шөнө уйлах хүүхдүүд — бүгд миний нуруун дээр.
Нөхөр ирэхээрээ унтана, иднэ, ганц хоёр найзтайгаа уулзана, тэгээд л буцаад явна. Ямар нэг муу санаатай биш ч намайг анзаарах нь багассан. Ганцаардал гэдэг зүйл дуу чимээгүйхэн орж ирээд, сэтгэлд шингэчихдэг юм байна лээ.
Гурван сарын өмнө нэг орой танихгүй дугаар залгасан. Нөхрийн маань ажлын газрын найз Баярсайхан гэнэ. Дуу нь жаахан халчихсан, гэхдээ эелдэг. Нөхөр маань яг ээлжиндээ явсан үе. Анхандаа зүгээр л ажил, цаг агаар, хүүхдүүдийн тухай ярьсан. Маргааш нь дахиад залгасан. Дараагийн өдөр ч бас.
Удалгүй тэр миний өдөр тутмын ярианы хүн болчихсон байв. Юу идсэн, ядарсан эсэх, өдөр яаж өнгөрснийг асууна. “Чи чинь сайхан эмэгтэй шүү” гэх үгсийг анх сонсоход би зүгээр л инээгээд өнгөрсөн. Гэхдээ дотроо анхааралд цангасан байснаа ойлгосон.
Хоёр сар өнгөрөхөд тэр надад олон жил сэтгэлтэй явсан гэж хэлсэн. Би татгалзах ёстой байсан. Гэхдээ утсаа салгасангүй. Ингээд бид уулзахаар болсон. “Зүгээр л ярилцъя” гэж өөртөө хэлсэн. Ганц хоёр пиво уусан. Инээд. Тэгээд зочид буудлын хаалга.
Тэр намайг үнсэх мөчид л би ухаан орсон. Би нөхрөө хуурч чадахгүй байсан. Юу ч болоогүй. Би зугтаасан.
