Энэ явдал өнгөрсөн зун Дундговийн ээрэм талд тохиолдсон юм. Хөдөө хээр явахад цаг хугацаа яг л хайлж байгаа лаа шиг удаан, залхуутай урсана. Өдөр нь дуусашгүй урт, харин шөнө нь ямар ч аниргүй, хэтэрхий гүн. Тийм их нам гүмд хүн өөрийнхөө бодлыг яг л хэн нэгэн чихэнд нь шивнэж байгаа мэт тод сонсдог юм билээ.
Бид гурвуулаа гурав дахь өдрөө төөрч явав. Машины радиатор халж, ундны ус дундарч, хэл ам хатан, ядаргаанд туйлдаж байсан тэр мөчид зэрэглээ дундаас ганц цагаан гэр тодорсон юм. Ээрэм талд ганцаараа цэг шиг зурайх тэр гэр ер бусын, магадгүй аврал шиг харагдсан.
— Ай л байна даа… гэж Цогоог түгшүүртэй хэлэхэд, — За за, ганц аяга цай уучихаад л явъя. Ам цагаалаад үхлээ гэж Болдоо инээд алдав.
Ойртох тусам нэг л зүйл дутуу байгааг бид анзаарав. Хөдөөний айлын гадаа байдаг малын хашаа, уяатай нохой, тоглож буй хүүхэд, юу ч байсангүй. Гэр яг л хиймэл мэт, хэтэрхий цэвэрхэн, хөгөлбөр өвсгүй талд ганцаараа сондгойрно. Гэрийн үүд сөхөгдөж, нэгэн эр гарч ирэв. Тэр бидэнтэй мэндэлсэнгүй, зүгээр л тийм гэхийн аргагүй хүйтэн, тогтворгүй харцаар харснаа орохыг дохилоо. Царай нь яг л лааны тосоор хийсэн мэт гөлгөр, амьд хүнийх гэмээргүй
