Хотын төвийн хуучны байранд ганцаараа амьдраад удаагүй байх үеийн түүх. Манай байрныхан ихэвчлэн настай хүмүүс эсвэл залуу гэр бүлүүд байдаг байсан ч, хамгийн дээд давхрын буланд нэгэн Казак залуу ганцаараа амьдардаг байлаа. Түүнийг Аманжол гэдэг. Барагтай бол хүнд харагдаад байдаггүй, нууцлаг боловч их соёлтой нэгэн байж билээ. Байрны шинэ жилийн баярын үеэр анх түүнтэй хэд хэд бүжиглэхдээ л би түүний өвөрмөц, эршүүд төрхийг анзаарч, дотроо бага зэрэг эмээсэн ч гэлээ сонирхох сэдэл төрж амжсан юм.
Тэр баяраас хойш сар орчмын дараа түүний төрсөн өдөр тохиов. Тэр намайг гэртээ урихдаа бага зэрэг сандарсан бололтой, нүд нь туртасхийж байсан ч би дуртайяа зөвшөөрсөн. Хаалгыг нь татахад гэрээр нь дүүрэн Казак үндэсний хоолны гоё, анхилуун үнэр ханхалж, тэр намайг ганцаараа хүлээж байлаа. Гэр нь маш цэгцтэй, нэг л дулаахан. Хэсэг зуур зургийн альбом үзэж, түүнийг хэрхэн хөдөө өссөн, моринд хэрхэн хайртай тухай яриаг нь сонсож суухад надад үнэхээр тухтай, эвгүйцэх зүйлгүй байсан юм.
