Намайг Төгөлдөр гэдэг. Одоо би гучин таван настай, барилгын инженер мэргэжилтэй, эгэл жирийн нэгэн гэр бүлийн аав. Гэхдээ миний амьдралын хамгийн нандин, магадгүй хамгийн эрсдэлтэй гэж хэлж болох тэр нэгэн шийдвэр арван жилийн өмнө гарсан юм. Хүмүүс "засарсан янхан заяаны хань" гэж хошигнон ярихыг бишгүй л сонсож байлаа. Гэвч энэ үг миний амьдралын гашуун бөгөөд нялуун үнэн болно гэж хэн санах билээ.
Тэр үед би дөнгөж сургуулиа төгсөөд, хотын төвд нэгэн томоохон компанид туслах инженерээр орчихсон, амбицаар дүүрэн залуу явлаа. Ганц бие залуусын жишгээр шөнийн амьдрал, бааранд суух нь тэр үед сонин содон, бас эрх чөлөө шиг санагддаг байв. Найзуудтайгаа "Сөүл"-ийн гудамжны нэгэн харанхуй пабд сууж байгаад түүнийг анх харсан юм. Түүнийг Саран гэдэг байв.
Тэр бусад хүүхнүүд шиг хэт чанх чанга инээж, анхаарал татах гэж хичээсэнгүй. Пабны буланд ганцаараа тамхи татаж, хундагатай дарс ширтэн сууна. Харин түүний өмссөн богино юбка, тод нүүр будалт, хажуугаар нь зөрөх эрчүүд рүү шидэх тэр нэгэн "мэргэжлийн" гэмээр харц нь түүнийг хэн болохыг төвөггүйхэн хэлээд өгөх шиг. Би сониуч зандаа хөтлөгдөн, магадгүй бага зэргийн халамцуудаа зориг гарган түүний ширээнд очсон юм.
Бид ярилцаж эхлэв. Тэр өөрийгөө нуусангүй. "Би ийм л хүн, чиний хайж байгаа тэр 'сайн охин' биш" гэж шуудхан хэлсэн. Түүний хоолойн өнгөнд ямар нэгэн ядаргаа, бас үл үзэгдэх гуниг байхыг би мэдэрсэн юм. Тэр шөнө бид зүгээр л ярилцсан. Тэр надаас мөнгө аваагүй, харин би түүнд хэн нэгнийг сонсох орон зайг өгсөн.
Үүнээс хойш бид дахиж уулзах болов. Түүний амьдрал яг л кино шиг. Хөдөөнөөс ирээд хулхидуулсан, өвчтэй ээжийгээ асрах мөнгө хэрэгтэй болсон, тэгээд нэг л мэдэхэд энэ замаар эргэлт буцалтгүй орчихсон... энэ бүхэн гашуун ч гэлээ үнэн байв. Хүмүүс түүнийг хараад "биеэ үнэлэгч" гэж цэрвэх байсан байх, харин би түүний нүднээс гэр бүлээ гэсэн асар том хариуцлага, өөрийгөө золиослосон эмэгтэй хүнийг олж харсан юм.
