Намайг Тулга гэдэг. Одоо би гучин таван настай. Гэхдээ энэ түүх миний амьдралын хамгийн эгзэгтэй, магадгүй хамгийн бардам бөгөөд "тэнэг" байсан үе буюу хорин таван настай байхаас эхэлнэ.
Тэр үед би өөрийгөө дэлхийн төв гэж боддог байлаа. Их сургуулиа төгсөөд гайгүй компанид инженерээр орчихсон, халаасандаа хэдэн төгрөгтэй, гадаад төрхөндөө итгэлтэй. Надад бүх зүйл нээлттэй, ирээдүй минь зөвхөн гялалзах ёстой мэт санагддаг байв. Харин тэр гялалзсан ирээдүйн дундуур нэг л зүйл "тээг" болоод байх шиг санагддаг байсан нь миний эхнэр Ану байсан юм.
Бид оюутан байхаасаа үерхэж, сургуулиа төгсөөд л хамт амьдарч эхэлсэн. Ану зөөлөн, дуу цөөтэй, намайг л гэсэн сэтгэлтэй эмэгтэй. Гэвч миний залуу насны омголон занд түүний тэр халамж, "Оройтно шүү, хоолоо идээрэй, дулаан хувцаслаарай" гэх үгс нь хайр биш, харин чөдөр тушаа шиг санагдах болов. Найзууд маань бааранд сууж, шинэ охидтой танилцаж, шөнөжин наргиж байхад би гэртээ харьж "гэр бүлийн" амьдралаар амьдрах ёстой гэдэгтээ бухимдаж эхэлсэн юм.
Нэгэн баасан гарагийн орой энэ бүхэн дээд цэгтээ хүрэв. Ажлынхан пиво уухаар тохиролцсон байтал Ану залгаж, ээжийнх рүүгээ хамт явах ёстойг сануулав. Би утсаа таслаад, ширээгээ цохиод бослоо.
"Хайран залуу насаа эхнэр нэртэй хүүхэнд чөдөрлүүлж амьдрахгүй шүү. Би ч гэсэн хүн шиг амьдармаар байна" гэдэг бодол тархинд минь хадаастай байв.
Тэр орой би гэртээ согтуу харьсан. Гэрийн хаалгаар ормогц Ану өөдөөс минь санаа зовсон харцаар харахад би тэсэлгүй бүхнийг дуусгахаар шийдэв.
— "Ану, бид салах хэрэгтэй."
