Намайг Анир гэдэг. Одоо бодоход энэ бүхэн нэг л их холын, өөр хүний амьдрал шиг санагдах ч цээжний гүнд хадаатай байдаг нэг тийм наалдамхай дурсамжуудын нэг юм. Хүн заримдаа өөрийгөө хамгийн ухаалаг, хамгийн зальтай гэж бодохдоо ямар том ангал руу алхаж байгаагаа анзаардаггүй юм билээ.
Би Тулгатай суугаад гурван жил болж байлаа. Тулга бол номхон дөлгөөн, үг цөөтэй, хий гэснийг минь хийж, ав гэснийг минь авч өгдөг тийм л хүлээцтэй эр. Гэвч надад тэр бүхэн нь хангалтгүй санагдаж, дандаа л илүү ихийг, илүү чамин тансаг зүйлийг хүсдэг байв. Ялангуяа тэр өвлийн хүйтэн жавар хамар хайрч эхлэхэд миний дотор нэгэн хачин шунал асаж билээ.
Тухайн үед бүсгүйчүүдийн дунд булган шуба гэдэг зүгээр нэг хувцас биш, нийгмийн байр суурь, нөхрийнхөө хайрыг хэмжих хэмжүүр болчихсон байсан үе. Найз хүүхнүүд маань нэг нэгээрээ булгаар гоёж, фэйсбүүкээрээ зургаа гайхуулах бүрт миний шүд зарсхийж, өөрийнхөө даруухан курткийг харахаас ч дургүй хүрдэг болов.
"Тулгаа, бүгд л ийм шуба өмсөж байна. Надад нэг иймийг аваад өгөөч" гэж хэд хэдэн удаа гуйсан ч тэр "Одоохондоо боломж тааруу байна аа, хайрт минь. Зээлээ төлөөд дуусахаар хоёулаа хамгийн гоёыг нь авна" гэж зөөлөн хэлээд өнгөрдөг байлаа. Түүний "боломжгүй" гэх үг миний доторх гомдлыг шарх болгон хувиргав. Би өөрийгөө дутуу үнэлэгдэж байна гэж бодож, түүнд нэг сайн сургамж өгөхөөр шийдсэн юм.
