Улаанбаатар хот намрын уянгалаг, бас жаахан жихүүн өдрүүдэд умбаж байлаа. Би нэгэн томоохон агентлагт төслийн менежер хийдэг, өглөөнөөс үдэш хүртэл цаас, компьютер хоёртой зууралдсаар хувийн амьдралаа бараг мартах шахсан нэгэн байв. Харин тэр залууг Зориг гэдэг. Бид ажлын шугамаар танилцаад хагас жил орчим болж байсан ч, нэг нэгнээ харах харц, ярианы өнгө аяс маань аль хэдийнэ энгийн найзуудын хэмжээнээс хальчихсан байсан юм.
Тэр орой бороо зөөлөн шивэрч, хотын гэрэл бүдгэрэн харагдана. Зориг намайг гэрт минь хүргэж өгөхөөр ирсэн юм. Машин доторх уур амьсгал нэг л өөр, агаарт цахилгаан гүйх шиг тийм л хүлээлт, догдлол дүүрэн байлаа. Бид хоёулаа дуугаа хураасан ч, бие бие рүүгээ тэмүүлэх далд хүсэл маань зүрхний цохилтоор дамжин мэдрэгдэж байв.
Гэрт орж ирэхэд гадаах жихүүн агаар халуун илчээр солигдлоо. Би юүдэнтэй цамцаа тайлан ширээн дээр шидээд, эргэж хартал тэр аль хэдийнэ миний дэргэд ирчихсэн байв. Түүний харц гүн бөгөөд шийдэмгий... Юу ч хэлэлгүйгээр тэр намайг
