Намайг Анир гэдэг. Одоо толинд харах бүрд миний нүднээс нэг л танихгүй, хүйтэн хөндий эмэгтэй өөдөөс ширтэх болж. Энэ бүхэн ердөө хоёрхон жилийн өмнө эхэлсэн гэхэд итгэмээргүй. Хүмүүс хайрыг сохор гэдэг ч, минийх сохор төдийгүй дүлий, бас галзуу байж.
Тэр үед би Тэмүүлэнд ухаангүй хайртай байлаа. Тэр бол миний ертөнцийн төв, амьсгалах агаар маань байв. Түүний инээмсэглэл, намайг тэврэх дулаан илч бүхэн надад юунаас ч илүү үнэ цэнтэй санагддаг байсан юм. Гэвч нэг өдөр тэр маш их гунигтай, бүр цөхөрсөн царайтай гэртээ орж ирсэн. Тэр өдөр миний там руу очих аяллын эхний өдөр байсныг би мэдээгүй.
— "Анир аа, би маш том асуудалд орчихлоо. Хэрвээ энэ мөнгийг төлөхгүй бол тэд намайг зүгээр орхихгүй," гэж тэр чичирсэн хоолойгоор хэлсэн. Түүний өрийн хэмжээ миний төсөөлж ч чадахгүй их тоо байлаа. Мөрийтэй тоглоом уу, эсвэл бизнесийн алдагдал уу гэдгийг нь ч асуух сөхөө өгөлгүй тэр намайг тэвэрч, уйлж эхэлсэн. Намайг түүний цорын ганц аврал гэж итгүүлсэн.
Эхний удаад тэр надаас гуйхдаа нүд рүү минь ч харж зүрхлэхгүй байв.
— "Зөвхөн ганцхан удаа... Тэр хүн маш нөлөөтэй. Хэрвээ чи түүнтэй оройг өнгөрүүлбэл миний өрөөс ихэнх нь хасагдана. Би чамд хайртай учраас энэ надад ямар хэцүү байгааг чи мэдэхгүй," гэж тэр шивнэсэн.
