Намайг Анир гэдэг. Одоо би дөч дөхөж яваа, амьдралын нугачаа бүрийг туулж, өөрийгөө ч, өрөөлийг ч таньсан гэж боддог нэгэн. Гэвч миний дотор хэнд ч хэлж зүрхлээгүй, магадгүй насан туршдаа булшлах ёстой байсан нэгэн аймшигт нууц байдаг юм. Энэ түүхийг би хэн нэгнийг шүүмжлүүлэх гэж бус, зүгээр л дотор минь нөж болон зангирсан энэ хүнд ачааг үг болгон гаргах гэж бичиж байна.
Би хорин хоёрхон настайдаа Батаатай гэрлэсэн. Батаа бол миний эцэг эхийн сонголт байлаа. Тэр тун чиг даруухан, ажилсаг, хүнд тусархуу залуу. Ганцхан дутагдалтай нь тэр үнэхээр царай муутай. Өргөн хацар, онигор нүд, сөөнгө хоолой. Найзууд маань түүнийг "сармагчин" гэж нууцаар хочилдог байсан нь миний зүрхийг бага багаар зүссээр байв. Гэвч тэр надад хайртай байсан. Гэр бүл минь ч "царайгаар нь цай сүлэх биш, хүний чанартай нь суу" гэж ятгасаар байгаад бид тоонот гэрт толгой холбосон юм.
Гэвч зүрх сэтгэл минь Батаагийнх биш байлаа. Миний оюутан насны хайр, анхны залуу болох Тулгаа намайг хэзээ ч орхиогүй юм. Тулгаа бол Батаагийн яг эсрэг дүр. Өндөр нуруу, хурц хамар, гүн харц... Түүн рүү харах бүрт цус минь булгилж, бие минь сулардаг байв. Батаатай гэрлэснээс жилийн дараа Тулгаа надтай холбогдов. "Би чамайг мартаж чадахгүй байна" гэх ганцхан мессеж миний хэврэгхэн барьсан амьдралын цайзыг нураахад хангалттай байлаа.
Бид нууцаар уулзаж эхэлсэн. Эхэндээ энэ нь зүгээр л сэтгэлийн нөхөөс мэт байсан боловч яваандаа би Батаагаас жигших болж, Тулгаа руу тэмүүлэх зүтгэл маань галзуурал болон хувирав. Би дотроо "Би ийм царай муутай хүнээс хүүхэд гаргавал миний хүүхдүүд яг түүн шиг харагдвал яах вэ?" гэсэн утгагүй, өчүүхэн атлаа үхлийн айдас тээж явсан юм. Царайн гоо сайхан гэдэг миний хувьд амьдралын хамгийн чухал хэмжүүр болчихсон байлаа.
Тэгээд л би анхны хүүхдээ Тулгаагийнх гэдгийг мэдэж байж олон жил ханилсан нөхөртөө "бид хүүхэдтэй боллоо" гэж хэлсэн. Батаагийн тэр үеийн баярласан царайг би хэзээ ч мартахгүй. Тэр хүүхдээ тэврэхдээ "Миний хүү ямар царайлаг юм бэ, чамайг минь дуурайж дээ" гэж хэлээд нулимс дуслуулж байсан. Тэр үед миний дотор нэг зүйл тасарч унах шиг болсон ч би цааш үргэлжлүүлсэн.
