Намайг Цэнгэл гэдэг. Хотод барилгын компанид ажилладаг, амралтаа авахаараа хөдөө нутаг руугаа салхинд гарахаар яардаг ердийн нэгэн залуу. Өнгөрсөн зун Архангайн үзэсгэлэнтэй нэгэн суманд хамаатныдаа очиж хэд хоносон юм. Тэнд байхдаа хөрш айлынх нь Доржоо гэх залуутай танилцсан юм. Тэр бие хаа хөгжсөн, нүдэндээ галтай, цөөн үгтэй боловч үйлдэл нь шийдэмгий, яг л хээр талын зэрлэг онгон байгаль шиг нэг тийм нууцлаг залуу байлаа.
Бид хоёр хэд хэдэн удаа хамт морьтой давхиж, голын эрэг дээр тамхилангаа ойр зуурын зүйл ярилцаж дотноссон. Түүний харц надад нэг л өөр зүйлийг хэлээд байх шиг санагддаг байсан ч би дотроо "Магадгүй би л тэгж бодоод байгаа байх" гэж өөртөө итгүүлдэг байв.
Тэр өдөр нар жаргаж, тэнгэрийн хаяа улаан дугуй өнгөөр туяаран байх үеэр Доржоо надад зурвас илгээлээ. "Оройхон тийшээ хонио хотлуулчихаад гаргаад ирээрэй. Гэрт ганцаараа байна" гэсэн байв. Сэтгэл нэг л сонин болоод явчихав. Зүрх ердийнхөөсөө арай хурдан цохилж, яагаад ч юм бэ үл мэдэгдэх догдлол намайг эзэмдэв. Би усанд орж, цэвэрхэн хувцаслаад тэдний гэр рүү алхлаа.
