Намайг Баяр гэдэг. Энэ бол миний амьдралдаа хэнд ч, хэзээ ч дэлгэж зүрхлээгүй, магадгүй насан туршдаа цээжиндээ булшлах ёстой байсан тэр нэгэн харанхуй, аймшигт шөнийн түүх. Заримдаа хүн ганцхан хормын болчимгүй үйлдэл, тохиолдлын алдаанаас болж бүх амьдралаа орвонгоор нь эргүүлж болдгийг би өөрийн биеэр мэдэрсэн юм.
Тэр өдөр манай компанийн жилийн эцсийн тайлангийн баяр болж, бид хэдүүлээ нэлээд сунжирч суулаа. Ер нь би тийм ч их уудаг хүн биш боловч тэр орой тушаал дэвшсэний баяр давхцаад сэтгэл хөдлөлөө барьж чадалгүй, нэг л мэдэхэд хэр хэмжээнээсээ хэтрүүлчихсэн байв. Гэр рүүгээ такси бариад харьж явахдаа ухаан санаа маань нэлээд манарч, орчин тойрноо ялгах чадвар суларсан байлаа.
Шөнийн хоёр цаг дөхөж байхад би гэртээ ирж, хаалгаа арай гэж түлхүүрдэн орлоо. Гэр тас харанхуй. Зочны өрөөний гэрлийг асаах тэнхэл ч байсангүй, шууд л унтлагын өрөөгөө чиглэв. Эхнэр маань унтаж байгаа байх гэж бодон, түүнийгээ сэрээхгүйгээр хажууд нь орохыг хичээлээ.
Орондоо ороход эхнэрийн маань хэрэглэдэг зөөлөн үнэртэй ус биш, арай өөр, танил атлаа нэг л зузаан үнэр хамар цоргив. Гэвч согтуурхаж манарсан тархи маань өөр зүйл бодох сөгөөгүй байлаа. Би түүнийг араас нь тэврэхэд тэр эсэргүүцсэнгүй, харин ч өөдөөс маань зөөлөн хөдөлж, бидний дунд халуун дулаан уур амьсгал үүсэв. Би түүнийг Туул (эхнэрийн минь нэр) л гэж итгэсээр байв. Согтуу хүний дур хүсэл, анхаарал сарнисан байдал миний нүдийг сохолчихсон байж. Бид тэр харанхуйд нэг нэгийгээ мэдэрч, ямар ч яриагүйгээр, зөвхөн амьсгалах чимээн дунд тэр зүйлийг хийсэн юм. Энэ бүхэн ердөө арваадхан минут үргэлжилсэн байх.
Би үйл явдал дууссаны дараа хажуу тийшээ хараад унтахаар хэвтлээ. Гэтэл яг тэр мөчид үүдний өрөөний хаалга онгойж, гал тогооны гэрэл аслаа. "Баяр аа, чи ирчихсэн юм уу?" гэж эхнэрийн минь дуу гал тогооноос сонсогдох нь тэр.
ҮРГЭЛЖЛЭЛ ХЭСЭГТ НАСАНД ХҮРЭГЧДИЙН ЗҮЙЛ ДҮРСЛЭГДЭНЭ!!!
