Би нөхөртэйгөө суугаад найман жил болж байна. Эхний нэг, хоёр жил бид жаргалтай байсан. Гэвч сүүлийн гурван жил миний амьдрал нэгэн хэвийн, хүйтэн хөндий цөөрөм шиг л болсон юм. Нөхөр маань ажилдаа хэтэрхий их анхаардаг уу, эсвэл зүгээр л надаас уйдсан уу, бүү мэд. Хөнжилдөө ороход тэр үргэлж надаас зугтана. Би түүнийг өөртөө татах гэж гоёмсог дотуур хувцас авч өмсөнө, үнэртэй ус түрхэнэ, зөөлнөөр хүрэх гэж оролдоно. Гэтэл хариуд нь тэр над руу хүйтэн харцаар харж, "Чи чинь одоо яачихсан хүн бэ? Эмэгтэй хүн байж ийм донтой байхдаа яадаг юм? Ядаж унтаад өгөөч" гэж хэлээд буруу хараад хэвтчихдэг байлаа.
"Донтой". Энэ үг намайг эмэгтэй хүнийх нь хувьд, хайрлуулж, хүсэмжлэгдэхийг хүссэн эхнэрийнх нь хувьд дотор талаас маань сийчдэг байв. Би зүгээр л өөрийнхөө хайртай хүнээс хайр, таашаал мэдрэхийг хүссэн төдий шүү дээ. Тэр бүрт би өөрийгөө буруутай юм шиг, хэвийн бус юм шиг мэдэрч, дэрээ нортол уйлдаг байлаа. Магадгүй энэ дутуу гуцуу мэдрэмж, тэр үл тоомсорлол намайг галзууртлаа өөр зүйл рүү тэмүүлэхэд хүргэсэн байх.
Өнгөрсөн сард манай аравдугаар ангийнхны уулзалт хотоос зайдуу нэгэн амралтын газарт болсон юм. Эхэндээ би явах уу, яах вэ гэж тээнэгэлзэж байсан ч нөхрийнхөө тэр л хүйтэн хөндий байдлаас хэд хоног ч болов холдохыг хүссэн хэрэг. Нөхөр маань ч "За явж найзуудтайгаа зугаацаад ир" гэж ажиг ч үгүй хэлсэн. Түүний хувьд миний байх, байхгүй тийм ч чухал биш болсныг би тэр үед л ясндаа тултал мэдэрсэн.
Амралтын газарт очоод бид архи ууж, хуучнаа дурсан хөгжилдөв. Олон жил уулзаагүй ангийнхан гээд баахан шуугилдаж байлаа. Тэр дунд сургуульд байхаасаа л надад талтай байсан Бат, бас спортоор хичээллэдэг байсан өндөр залуухан Тулга хоёр байсан юм. Хэдэн хундага виски дарсны дараа...
