Намайг Тулга гэдэг. Одоо ярих энэ түүх миний амьдралаас арчиж хаясан нэгэн хүний тухай юм. Хүн заримдаа өнгөрсөн дурсамж, багын нөхөрлөлдөө хүлэгдээд, хажуудаа байгаа "хорт хавдар" шиг хүнийг таягдан хаяж чаддаггүй юм билээ. Гэхдээ бүх зүйл хязгаартай.
Тэр хүнийг Энхээ гэдэг. Одоо гучин тав хүрч яваа, эрүүл саруул биетэй хэрнээ эцгийнхээ тэтгэврийн хэдэн төгрөг, хуучин LAND 200-гаар нь гоёж яваа нэгэн. Саяхан бид хоёр хотын захад байдаг нэгэн жижиг уушийн газарт суув. Энэ нь бидний сүүлчийн уулзалт байсныг би тэр үед мэдээгүй.
Энхээ хундагатай архиа нэг амьсгаагаар хөнтөрчихөөд, ширээ шааж ам нээлээ.
- Хөөе Тулгаа, чи ер нь надаас илүү гараад байгаа юм уу? Энэ хэдэн төгрөгний төлөө өдөр шөнөгүй ажиллаад л... Хараач, би ааваас гуйхад л халаас дүүрэн мөнгөтэй болчихдог байхгүй юу.
Би санаа алдаад,
- Энхээ, чи одоо нас биед хүрлээ. Аав чинь насаараа чамайг тэжээхгүй шүү дээ. Эхнэр, хүүхэд чинь чамаас яагаад явсныг чи ер нь бодож үзсэн үү? гэхэд тэр тас тас хөхрөв.
