Зориг бид хоёр нэг байгууллагад ажилладаггүй ч санхүүгээ нээлттэй байлгахыг хичээдэг байв. Гэтэл сүүлийн үед тэр утсаа нууж, банкны гүйлгээний мэдэгдэл ирэх бүрд сандарч хаадаг боллоо. Эхэндээ би "Ажил дээр нь асуудал гарч дээ" гэж бодоод өнгөрсөн ч сарын сүүлээр хамтдаа цуглуулдаг байсан хадгаламжаас их хэмжээний мөнгө дутахыг хараад дотор минь пал хийгээд явчихав.
Тэр сар бүр тогтмол нэг данс руу таван зуун мянгаас нэг сая төгрөг шилжүүлдэг болж. Хүлээн авагчийн нэр нь "Б. Оюунаа".
Эмэгтэй хүний зөн совин гэдэг хамгийн аюултай зүйл. "Оюунаа" гэх тэр нэр миний тархинд нэг л танил бус атлаа зэвүүн сонсогдож билээ. Зориг надад юу ч хэлсэнгүй. Асуух болгонд минь "Нэг найздаа тусалж байгаа юм аа, удахгүй дуусна" гэж товчхон хариулна. Тэгээд л болоо. Хайр халамж нь хэвээрээ хэрнээ санхүүгийн энэ нууцлаг байдал нь намайг өдөр ирэх тусам идэж, дотор газрын халуун цог шиг түлж байлаа.
Нэгэн бямба гарагт тэр "Найзуудтайгаа уулзлаа" гээд гараад явав. Би ч удаан тэссэнгүй. Машин барьж араас нь дагасангүй, харин таньдаг дүүгээрээ тэр дансны эзнийг нь шүүлгэж, гэр болон ажлын хаягийг нь олж авсан юм. Хотын захад байх нэгэн хуучны угсармал байрны гадаа би гурван цаг хүлээлээ.
Бодол дотор түмэн зүйл эргэлдэнэ. "Залуу амраг нь юм болов уу? Хүүхэдтэй болчихсон юм биш байгаа? Эсвэл мөрийтэй тоглоом уу?" гэж өөрийгөө тамлана. Уур хилэн, гомдол хоёр ээлжлэн намайг бүчиж байв.
Тэгтэл орцны үүдэнд миний таньдаг тэр саарал машин ирж зогслоо. Зориг бууж ирээд, арын суудлаасаа хоёр том ууттай хүнс, живх, бас нэгэн жижиг хайрцагтай зүйл гаргаж ирэв.
