Энэ явдал арваад жилийн өмнө, Говь-Алтай аймгийн Аж Богдын нурууны нэгэн алслагдсан арал хөндийд болсон юм. Тэр үед би геологийн хайгуулын багт туслах ажилчнаар явж байсан юм. Хүмүүс Алтайн нурууны энэ хэсгийг "зэрлэг хүний нутаг" гэж шивнэлддэг ч, орчин үеийн залуу хүний хувьд би тийм ярианд төдийлөн итгэдэггүй байлаа. Гэвч тэр нэгэн манантай өглөө миний ертөнцийг үзэх үзэл орвонгоороо эргэсэн юм.
Баазаасаа холгүйхэн орших горхины эх өөд дээж авахаар ганцаараа өгсөж явлаа. Намар оройн жихүүн салхи хацар хайрч, хад асга дундуур шугуй хүүгэнэ. Гэтэл гэнэт хадны цаанаас хүнд зүйл чирч байгаа мэт чимээ, бас нэгэн сонин, өмхийвтөр үнэр хамар цоргив. Би зөнгөөрөө тонгойн хэвтэж, хадны завсраар шагайлаа.
Миний харсан зүйл цус царцаам байв. Хоёр метр гаруй өндөр, биеэрээ дүүрэн өтгөн хүрэн үстэй, асар том мөр өргөнтэй амьтан—үгүй ээ, хүн дүрстэй зүйл—алгуурхан алхаж байлаа. Энэ бол нутгийнхны ярьдаг Алмас байв. Тэрбээр гартаа нэгэн зүйлийг хөндлөн тэвэрсэн байх бөгөөд ойртох тусам тэр нь ухаангүй байгаа эмэгтэй хүн болохыг танилаа. Эмэгтэйн дээл нь урагдаж, үс нь сэгсэрсэн байх ба Алмас түүнийг яг л нялх хүүхэд мэт хөнгөхөн өргөн хадны агуй руу чиглэн алхана.
Айдас намайг хүлчих шиг болсон ч, сониуч зан маань түүнээс хүчтэй байв. Би амьсгаагаа даран, хөл дороо чулуу дуугаргахаас үхтэлээ эмээн, түүнийг алдалгүй дагалаа. Алмас дунд зэргийн амсртай агуй руу орж далд оров. Би агуйн амсраас зайтай орших нэгэн том хадны ард нуугдаж, дотор юу болохыг харахаар хүлээн суув.
