Би аавтайгаа хоёулхнаа өссөн. Намайг ухаан ороход л ээж минь байгаагүй, харин аав минь буюу Батбаяр гэх тэр эрхэм хүн миний хувьд бурхан шиг л нэгэн байлаа. Гэтэл хэдхэн хоногийн өмнө миний тэр бүх үзэл бодол, ертөнцийг харах өнцөг маань нэгэн шилэн аяга шиг үйрч унасан юм.
Тэр орой бороо зөөлөн шивэрч, хотын гэрэл цонхны цаана бүрзийж харагдана. Би маш их догдолж байлаа. Учир нь би хайртай бүсгүй болох Нандиагаа аавтайгаа танилцуулж, ирэх сард товлосон хуримынхаа талаар албан ёсоор хэлэхээр төлөвлөсөн байв. Нандиа бид хоёр үерхээд жил гаруй болсон ч, аав тэр хоёр хэзээ ч нүүр тулж байгаагүй. Аав хөдөө орон нутгаар төсөл хэрэгжүүлж их явдаг, Нандиа ч гэсэн хувиараа гоо сайхны салон ажиллуулдаг завгүй хүн байсан болохоор тэр боломж тэр бүр олдоогүй хэрэг.
Зочны өрөөнд ширээ засаж, аавын дуртай хоолыг бэлтгэв. Аав гаднаас орж ирэхдээ үргэлж л тэр нэг нухацтай хэрнээ дулаахан төрхөөрөө "Миний хүү, их л хичээж дээ" гээд мөрөн дээр минь алгадав. Би түүнд хандан:
- Аав аа, миний ханилах бүсгүй одоо ирнэ. Танд таалагдана гэдэгт би бүрэн итгэлтэй байна. Нандиа үнэхээр ухаалаг, төлөв даруухан бүсгүй гэж бахархан хэллээ.
Удалгүй хаалганы хонх дуугарлаа. Би яаран очиж хаалгаа нээвэл Нандиа улаан өнгийн цув өмссөн, гартаа нэг боодол цэцэг барьчихсан, ялимгүй сандарсан төрхтэй зогсож байв. Би түүнийг хөтлөн зочны өрөө рүү орлоо.
- Аав аа, энэ бол Нандиа. Нандиа, энэ миний аав Батбаяр.
Тэр мөчид цаг хугацаа зогсчих шиг л болсон. Би аавынхаа царайг хартал түүний нүдэнд өмнө нь хэзээ ч харж байгаагүй тэр нэг л жихүүцэм, айдсаар дүүрэн харц тодорлоо. Харин Нандиа...
